Besim Efendi Şiiri - Hacer Orhan

Ona Besim efendi derlerdi
Mahallenin en kibar sakiniydi
Yazın şemsiyeyle dolanırsa da
Kışın hiç çıkmazdı sokağa
Çıkarsa da sokakta biriken suların
Dolanırdı etrafından
Çamurlu sular uzun olurdu bazen
Dolanamazdı etrafından
E o zaman da mecburen
Nazikçe üstünden atlardı
Su sıçrarsa üzerine öfkeyle silkelenir
Çoksa yıkanmak için evine giderdi
Asil bir yürüyüşü vardı
Alçak dağları o yaratmıştı sanki
İnce uzun yapısı
Mahallelinin ağzındaydı hep
Şöyle bir dönüp baktı mı
Alamayacağı tek şey
Canıydı kasap Nadir'in
Ne kadar yerse yesin
Göbek bağlamazdı da
Küçük büyük herkesin
Sevgisini kazanmıştı
Ama benim en çok sevdiğim
Karabaş'ı görünce Besim'in
Kuyruğunu kıstırıp
Erkence kaçmasıydı.