İlk Gün Yalanı Şiiri - Mustafa Alp

sevgilim,
bana acı bir kahve yap bu gece
öyle şeker falan katma, kandırma dilimi,
hayat zaten yeterince tatlı yalan söylüyor.

sabah olmasın diyorum,
güneş biraz geciksin mesela,
utanır gibi doğsun,
sanki bizi görmüş de yüzü kızarmış gibi.

ruhum bedenimden ayrılmasın bu gece,
bak yine huysuz, yine kaçacak yer arıyor
tut şunu,
ellerinle değil, kalbinle tut,
çünkü insan bazen kendi içine sığamıyor.

uykum dağılmasın diyorum,
ama bilirsin,
senin adın geçince içimde
bütün düzenler grev yapıyor.

yatağım darmadağın olmasın bu gece,
çünkü sensizliğin en çok
yastığın soğuk tarafında üşütüyor beni
hani kimse bilmez ya,
insan en çok geceleri üşür sevdiğinden.

ilk günkü gibi kalsın diyorsun ya
yok öyle bir şey sevgilim,
ilk gün dediğin şey
insanın kendini kandırdığı en güzel yalandır.

ama bak,
ben yine de seni
her gün ilk gün gibi sevmeyi deniyorum
inatla,
biraz kırık, biraz sarhoş,
ama hep sana doğru.

unutmayayım seni.
unutmak dediğin nedir ki zaten?
insan unuttuğunu sandığı şeyleri
en çok hatırladığı anda öğrenir.

ben seni unutmam,
çünkü sen
adını kalbime değil,
alışkanlığıma yazdın
ve insan en çok alıştuklarına yenilir.

şimdi gel,
kahve soğumadan otur yanıma,
susalım biraz.
çünkü bazı şeyler konuşunca eksiliyor.

ve eğer sabah illa gelecekse,
bizden habersiz gelsin,
kapıyı çalmadan,
usulca.

çünkü ben bu gece
seni sevmeyi yarım bırakmak istemiyorum.