İlk Gün Gibi Şiiri - Mustafa Alp

bir gün aramayı düşünürsen,
kelimeler boğazında düğümlenirse,
hangi cümleyle başlayacağını bilemezsen eğer,
ilk gün yaptığını yap.
telefonu çaldır.
ben anlarım.

çünkü bazı seslerin tercümana ihtiyacı yoktur.
bir zil sesi bazen ciltler dolusu mektuptur.
suskunluk dediğin şey de
ehil bir gönlün dilinde
en uzun konuşmadır.

biz öyle zamanlardan geçtik ki,
gözyaşını yağmur bildiler,
yarayı kader diye susturdular.
kimse dönüp de sormadı.
insan, en çok hangi sessizlikte üşür?

ben öğrendim.
kalabalıklar arasında yalnız kalmayı da,
bir ismi dilime almadan
ömür boyu taşımayı da öğrendim.
ne kırgınlığımı pazara çıkardım,
ne sevgimi vitrine koydum.

çünkü sevda dediğin,
alıp satılan bir meta değildir.
ya gönülde secde eder,
ya da gururla mezara iner.

bilirim.
insan bazen özler de arayamaz.
kibir sanırlar,
oysa yüreğin en büyük utancı
ya geç kaldıysam? korkusudur.

varsın dünya haklı çıksın.
ben seni yine de
bir bahar sabahı kadar temiz,
bir akşam ezanı kadar mahzun hatırlayayım.

ne hesap sorarım,
ne mazeret isterim.
çünkü bazı ayrılıkların suçlusu yoktur.
yalnızca vakti vardır.

eğer bir gün,
ellerin telefona gider de
parmakların geri çekilirse,
yapma bunu.

ilk gün yaptığını yap.
telefonu çaldır.

bir kere.
iki kere.
sonra bırak.

ben o yarım kalan seste
bütün cümlelerini duyarım.

çünkü gönül,
numaraları değil,
niyetleri ezberler.

ve bil ki,
gerçekten sevenler
konuşmadan da kavuşabilir bazen.
bir zil sesi,
bir ömrün affı olabilir.

sen yeter ki
ilk günkü kadar samimi ol.
telefonu çaldır.
ben yine anlarım.

✍️