İlhami Bulut Şiirleri - Şair İlhami Bulut

Aç koynunu ey sevgili aşkınla sana geleyim,
Neşv ü nema bulup; biraz da ben güleyim.
*
Malül hale geldim, gönül kafesinde dura dura
Hal-i ahvalin sorup; bilvesile de; yüzün göreyim
*

Nuh Nebi’den arta kaldı
ters dönen bu değirmen suları
peygamber olsa dayanmaz
benim gördüğüm tufanları
***
Leyla’yı aşikar eden Mecnun

Aşkın mı tadı kaçtı benim mi yoksa;
Şimdi yağmaz oldu o sıcak o kırmızı yağmurlar
***

Ateşe sevdalısın sen
gel göğsüme yasla soğuk yüzünü
Kardan adam değilim ben
beni yıkamaz
çürük ağaç sesleri

Bütün türküler bizden doğar
Bazen Fırat olur bazen Dicle
Aşkın gözesi bizdedir gülüm
Kimi Mecnun olur kimi Leyla

Aldın götürdün beni yine

Ela gözlerine kurban olduğum
Karacaoğlan’mı sandın sen beni
Huzurda el pençe divan durduğum
Mevlana, Yunus’mu sandın sen beni

hangi türküden çıkıp geldin sen
ki böyle sallıyorsun beni
*
bozulan ezberimde çentik izlerin
hangi kara sevdanın vebalisin sen
*

tiridine bandığım zarif kelimeler
önce dem alıyor şiir sıcaklığında
eski odaların cebinde bazı anılar
krizalit halinde tuzlanıyor düşler
kolay mı çıkıyoruz biz bu sabahlara
*

Gönül baharının gülü mü solmuş
Bülbül gam içinde gezinir durur
Ağaçlar gazelin libasın giymiş
Bir poyrazı etek savurur durur.

köpüklü muhabbet
bizden habersiz bir şarkı
sessizce girer aramıza
dil vurdukça yarılır mazi
köpürdükçe muhabbet
bir fincana sığar dünya