İlhami Bulut Şiirleri - Şair İlhami Bulut

Bir subaşı bile yok bu şehirlerde
Derya gibi bir damla taşır müjgan
Çürük ip gibi kırılırdı hıçkırıklar
Başparmakla silerdik hüzünleri
Damla damla damlardık içimize
Halay başındakiler gibi gülümser

Üç günlük; bu dünyanın, kaçıncı günü bu gün;
Hangi eyyamın! Ela gözleri damlar şimdi
Mecal yoktur, defnine; bu hali pür melalin,
Bir kahkaha dibinde; oturmuş ağlar şimdi
*
Bir isim, düşer gider; tam ismin hizasından

Cenneti istersen ayak dibinde
Hem ana hem bacı hem yardır sana
O ne letafet var tatlı dilinde
Yavrum derken nasıl sarar insanı...İlhami Bulut...Elazığ..
*
Yuvanın bekcisi erkeğin eşi

Cesur kelimelerle yürümeliyim
Genç kalmalı aynadaki iskeletim
Aciz bir şikâyet yaraşmaz aşka
Göğün örtüsünü sıyırınca biraz
Mecnun aşkından rivayet ederiz
Çiçekten önce vakti duyur bana

Ben, on yaşına kadar biz üç kişilik bir aileydik; rahmetli annem, babam ve ben..
Bilhassa sonbaharın sonlarına, benim de tam çocukluğuma denk gelen ramazanları yoğun olarak hatırlıyor ve terennüm ediyorum.
Elli haneli geniş bir aile gibiydi köyümüz, hemen herkes aynı halli, ağa gil derdik o aile biraz farklıydı, onları da Allah öyle yaratmış gibi bir kader düzlemi içinde algılar, yaşıtımız çocukları olmadığı için de moral ve sinir bozucu boyutu bizim kuşak için geçerli değildi..
Ramazan, inancın en yaşamsal en katı ve en genel tablosuydu, sonbahar ve kış sahurlarında annem genelde kuru biber kızartması, baş yemek her daim bulgur pilavı, küçük bir demliğimiz vardı onunla çay yapılırdı, annem çayı benim hatırım için yaptığını, ....bu çağa olmasa çay yapmam ....diye komşulara anlattığından biliyorum..
Çalı, çırpı ve tezekle, ocak veya sobada yemek pişirirdi, yemekleri tavada yapar çay ayrı bir külfetti, genelde rahmetli ninem bol miktarda ramazan öncesi komşularla tandır ekmeği yaparlardı, onu ıslatarak sahurda yemek güzeldi, benim bu bahsettigim tarihlerde ipragaz yoktu gaz ocağı da seyrek olarak bulunuyordu.

Kalbime çarpınca; revnak bir sevda
Leyliden, şafağı zor ayıklarım
Bir ceylan dilidir, gezer yaramda
Yeni hayat ister; dip dalgalarım
Kalbime çarpınca; revnak bir sevda

Baygın düşer rindaneler herkes kendini arar durur
Teganniler gök kubbede şol semayı sarar durur

Son gece ben de icabet ettim o şuara meclise
Aşktan şikâyet sadır olmaz herkes derdine yanar durur

Yukarıda Allah, Allah’tan aşağı Devlet,
Bizim altımızdan fay geçiyormuş
AYDA,
Bir yuvamız, yavrumuz bir de oyuncaklarımız vardı

kabzasından kavramak isterdim şimdi
Köroğlu’dan kalma paslı bir şiiri
yoldaşım Ferhat’tan mülhem
dağları yarar
aşkın şöhretini alırdım geri

,hiç bu kadar özlememiştim yağmurları
insan önce ciğerinden tutuşur
hele ki vatan yanınca
hiç bu kadar özlememiştim yağmurları

bir anne endişesi içimde