İlhami Bulut Şiirleri - Şair İlhami Bulut

kurak geçiyor şiirler
geçmiyor artık
şair duası

öyle yer etmelisin ki bende
tatile çıkmalı aklım

ŞAİR EŞİNE ŞİİR YAZAR MI !!
Niye yazsın ki;
Niye yazmasın ki;
Hayda; hem nala, hem mıha mı vuracağız ? Değil, tabi ki, sabırla bu satırlar takip edilirse; nereye vuracağınız size kalır.
Eş nedir, eş kimdir.
Milletlerin:; olmazsa olmazı, aile kurumunun; karşı cinsten iki üyesi; öyle bir kurum ve üyelik ki; düşünün bu kurum patates değil, çocuk,nesil üretir. Bunun üstünde toplumsal bir değer olur mu? Katiyetle hayır.

tarlalarımız tütün rengi
rüzgarda kavis çizer bacamız
duman tüter başımızdan
tütünler memleketiyiz biz

Yukarıda Allah, Allah’tan aşağı Devlet,
Bizim altımızdan fay geçiyormuş
AYDA,
Bir yuvamız, yavrumuz bir de oyuncaklarımız vardı

kabzasından kavramak isterdim şimdi
Köroğlu’dan kalma paslı bir şiiri
yoldaşım Ferhat’tan mülhem
dağları yarar
aşkın şöhretini alırdım geri

,hiç bu kadar özlememiştim yağmurları
insan önce ciğerinden tutuşur
hele ki vatan yanınca
hiç bu kadar özlememiştim yağmurları

bir anne endişesi içimde

Tevâfuk bir rastlantıyla yolları kesişen iki kişi; sanki göbekleri beraber kesilmişçesine bir muhabbete girişirler ki sormayın;
Birbirlerine isimlerini bile söylemeden; kimlik bilgilerini merak etmeden, ayaküstü deruni bir sohbete müracaat ederler.
Biri diğerine, dostum der; yeryüzüne ne kadar gam keder gelmişse, tamamı bu fakirin omuzunda; bakar gözümü kör ettim ben.
Biraz anlatır mısın dostum nereden gelip nereye gidiyorsun, nedir bu derinden ah çekişin senin.
Arkadaş; akla karayı seçiyorum, nereden başlayayım bilmiyorum ki, işim gücüm pirinç renkli taşları pirinçten ayıklamak.
Özür dilerim dostum, gözlerin fıldır fıldır ama sahi sen görmüyor musun? Ben bakar körüm, işimde körlüğümden başka bir şey lezzet vermez bana;

Nerde bizim bu ozanlar
Niye coşturmuyor artık bu hayat bizi
Kumdan ev yapan çocukları
Türkü yapın bari

Hüznümüzü alacak şarkılar söyleyin bize

Bir subaşı bile yok bu şehirlerde
Derya gibi bir damla taşır müjgan
Çürük ip gibi kırılırdı hıçkırıklar
Başparmakla silerdik hüzünleri
Damla damla damlardık içimize
Halay başındakiler gibi gülümser

Üç günlük; bu dünyanın, kaçıncı günü bu gün;
Hangi eyyamın! Ela gözleri damlar şimdi
Mecal yoktur, defnine; bu hali pür melalin,
Bir kahkaha dibinde; oturmuş ağlar şimdi
*
Bir isim, düşer gider; tam ismin hizasından