Niye inandıramıyorum kimseyi?
Varlığıma değil,
varlığımın kudretine!
Oysa beklerdim,
önce bende inanmaları gerektiğine...
Nedense,
Şimdi yapmadığım bir apartmanın son katında,
kendimi asacağım,
Tüm memleket gözlerimin önünde ve ayaklarımın altında,
Güneş yeni güne doğmak üzere,
Ben gözlerimi hayata kapatmak üzere,
Şimdi ne manası kaldı yaşamın,
Şimdi tüm şarkılar anlamsız,
Şiirlerim sensiz,
Hava, nefes almak için anlamsız,
Su, toprak veya güneş yaşamak İçin artık yetersiz ...
Elveda ömrüm,
Herkes benim sadece eğlendiğimi zannediyor,
Ben eğlenirken intihar ediyorum kimse farkında değil,
Yarınım kalmamışçasına bugünü yaşıyorum
Sahip olduğum bu an var
Sahip olduğum ben var
hayatta çok hata yaptım,
hep beni sevdiğine inandığım kadınlara aşık oldum.
gerçi platonik aşık olduklarımda vardı,
bir kalbe kaç kadın sığar sorusu,
bende “çok” cevabını alıyor,
ve hepsinin yeri ayrı ayrı..
Kor oldum yanarım, sensizlik ağır geldi…
Özledin mi?
Söylemek istemiyorum.
Peki ne kadar çok sevdin beni?
Seni terk edecek kadar.
Sen farkında olmadın,
çünkü yasal değildin.
Ben seni bir kanuna değil,
kalbimin sokağına yazdım.
Sen izinsiz yaşadın rüyalarımda,
Ne geçmişimde buldum seni,
Ne de geleceğimde ararım seni.
Ne yaşattıysan,
İyi anlarla kalandın.
Ne olur…
Git..!
Gelme artık, istemem.
Sen görmek istediğini bul —
belki yetmiş yılda bulursun aradığını,
belki de hiç…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!