GÜLÜMESEMELERİNDEYİM
Hava senleyken çok güzel,
Gök yüzü gözlerinde güzel,
Toprak sende en güzel halini almış…
En çaresiz olduğum zamanlarda sen varsın yanımda;
Kolumda olduğun gibi değil,
Yüreğimin tam ortasında olduğun gibi.
Ah be, çiçek isimlim…
Ne vardı bana böyle davranacak?
Ben bu hayatta çok kaybettim
Can kaybettim
İnsan kaybettim
Hayat kaybettim
Bazen yaşanılmamış zamanlar kaybettim
Alıştık mı sence kaybetmeye
İnsan, kendi hayatının yarısı bile etmez,
Doğunca bırakmaya başlar kendinden kopardığı her parçayı.
Bir seyyah gibi dolaşsa da evreni,
Ruhunda birikenler değil mi en derin?
Sen kendinden paylaştıkça ya da bıraktıkça,
Ah be kendine hayırsız yüreğim,
Tutuldun kaldın bir böyle aşka.
Oysa aşkın kendine barkod basmış,
Değerini biçmeye kalkıyorlar.
Gri tonlarında bir gök yüzü,
rüzgar esiyor hafiften,
senin ruhumu okşadığın gibi,
okşuyor saçlarımı…
kalbim acıyor,
hiç olmadığı kadar…
Kırmak istemedin, kibarca konuştun,
İstersen sustun, istersen unuttun.
Evet, doğru — seni hiç görmedim,
Ama görmeden de sevdim, bilmedin.
Çok istedim seninle tanışmayı,
Ana isen,
Her zerrene siner çocuk kokusu.
Sen, çarenin ta kendisi,
En mümkün şifa… evladına.
Ve bugün,
Biliyor musun…
Her gece koluma sarılarak uyuyorum.
Çünkü orada, zamana direnen bir izsin sen —
En saf, en suskun hâlinle.
Artık istemiyorum bedenini,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!