Bir insan nasıl bu kadar özlem duyar,
Hemde neyi özlediğini bilmeden,
Bilmeden özlemek niye bu kadar acı verici!
Hayat, zaman içinde akarken neden bu kadar yavaş,
Zamanımı, bende eksik olan ne hızlandırır ?
Niye bu kadar ararken bulamıyorum
Silindi rüyalar, hayaller…
umutlar silindi,
gök yüzünün maviliği,
bir ormanın yeşilliği,
akan bir nehir silindi.
Güneş bugün doğacak,
Karanlıklar aydınlanacak.
Umut topraktan çıkacak,
Bugün göğü saracak.
Gökten cemre düşecek,
Biri sana, biri bana.
Çok zaman geçti..
Zaman anlamını yitirdi..
Dokunmayın ağlarım...
Sen bu gönülden hiç gitmedin,
Geceler gündüze, gündüzler gecelere hasret kaldı..
Kırk günü bulmadım daha,
Ama yıllar geçmiş gibi yol aldım.
Sanki bir adım sonrası yoktu,
Sanki dünya orada bitiyordu.
Oysa görsem cennetini,
Üç yaşındaki bir çocuğun gözyaşlarında yaşadım ben;
bunu anlatmak kolay değil,
çünkü orası
soruların çoğaldığı,
cevapların hiç doğmadığı bir yer.
Zaman geçmeden yokluk anlaşılır mı ?
İnsan alışkanlığı ile anı uzatabilir mi ?
Keşke senle ben uyanabilseydim…
Oysa çok özlemişim,
Bende eksik olanı,
Ben sende hiç eksik olmadım…
Kabuk bağlamış bir yara kaç defa kanatılır?
Bir kabuktan geriye sadece bedende mi iz mi kalır ?
Hafızamı silseler, kalbim, ruhum unutur mu seni ?
Kavuşsam sana, bu deli hasret biter mi ?
Kavurur yüreğimi özlem,
fırtınalar kopuyor kalbimde,
Duvara astığım bir resmin vardı…
Bilir misin?
Bilmiyorsun…
Elbette bilmiyorsun…
Her şey sende silindi, yok oldu.
Güneş gözlerine esir oluyorum, farkında mısın?
Bakışların yüreğimi sarıyor,
Ruhunu, ruhumda hissediyorum...
Yalınız değilsin, şiirlerim var seni anlatan.
Sende yaşayan, sende var olan...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!