Bütün renklerden arınsak,
Geriye sadece renksizler mi?
Bütün düşünenleri assak,
Geride düşüncesizler mi kalır?
Bu dünya, bir dolu gezegen,
Papatyaların yapraklarını koparmadım hiç
Hercai aşıklarım için oturup da ağlamadım
Gülleri, hep uzaktan, dokunmadan sevdim
Acıtan dikenlerini, gönlüme batırmadım hiç
Platonik sevmelerin şemsiyesine sığındım
Yağmura, kara, doluya yakalanmadım hiç
Benim neye ihtiyacım var,
Diye soruyorum kendime?
Saymakla bitiremiyorum,
Ne çok şeye! ...
Olan, olmayandan çalıyor!
Senide mi, benim gibi cami avlusuna bırakmışlar düşüncelerim, pek bir yalnızsın!
Oysa, yazsam seni, kağıtlara, sayfalara, yüreklere, akıllara, hiçbir yere sığmazsın.
Küçük çocuk annesine sordu,
Anne, sen neden ağlıyorsun?
Bir şey diyemedi anne donup kaldı.
Hiç oğlum, gözlerime toz kaçtı.
Çocuk dayanamadı oda ağladı
Anne sordu, sen neden ağlıyorsun?
Kaldırımda yürüme Ayşem,
İnsanlar insanda kusur ararlar!
Boyun boyuma uymuyor diye,
Her yerde reklamımızı yaparlar.
Sözlerime kırılma Ayşem,
Kaldırımda yürüme Ayşem,
İnsanlar insanda kusur ararlar!
Boyun boyuma uymuyor diye,
Her yerde reklamımızı yaparlar.
Sözlerime kırılma Ayşem,
Hiç günlük tutmasak da,
Sanma yapılanlar unutulur,
Bizlere ömürlükler tutulur.
Bazen yapılanların hesabı,
Diğer tarafa, bırakılmaz,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!