İki oda arası bir duvarım ben,
bir yanım tutar,
bir yanım uğurlar.
Bir yanımda sesin kalır,
bir yanımda kapanan kapılar.
Ne bütünüyle kalabilirim olduğum yerde,
ne de gidenin ardından
kendimi eksiltmeden bakabilirim.
İçimde iki ayrı sessizlik büyür;
biri adını saklar,
biri adını çağırır.
Özlem,
kaburgalarımın altında yaşar;
yönünü hep
beni adımın ötesinde bilen sese çevirir.
Ben ne zaman başka bir yola dönsem,
içimde eski bir pusula titrer.
Kuzeyi şaşmaz onun;
hep sana çıkar
en kayıp yanım.
Sessizlikte bir ritim var,
daha önce olmayan.
İyi değil,
kötü değil.
İnsan bilmese de
içinde bir yerde
iki sürgün yaşar:
vedalar
ve anılar.
Bir kapı kapanır içimde,
öteki aralık kalır.
Gidenin ayak sesi susar,
kalanın nefesi duvara vurur.
İki oda arası bir duvarım ben;
bir yanımda vedalar üşür,
bir yanımda dönmeye kıyamadığım anılar.
Bir yanım seni uğurlar,
bir yanım hâlâ tutar.
Bu yüzden ben,
ne tamamen kendimdeyim
ne de senden uzak.
Kaburgalarımın altında
eski bir pusula yaşar;
ne zaman kaybolsam
beni yine
adımın ötesinde bilen sese çevirir.
Kayıt Tarihi : 4.07.2026 20:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bazı insanlar hayatımızdan giderken yalnızca kapıyı kapatıp çıkmaz; içimizde iki ayrı oda bırakır. Birinde sesleri kalır, birinde kapanan kapıların yankısı. İnsan dışarıdan bakınca yoluna devam ediyor gibi görünür ama içinde bir yanı hâlâ tutar, bir yanı mecburen uğurlar. “İki Oda Arası”, insanın kendi içinde bölünmüş hâlinin şiiridir. Bu şiirde anlatılan duvar, iki insan arasındaki mesafe kadar, insanın kendi içinde taşıdığı ayrılıktır. Bir yanımız geçmişe, bir yanımız bugüne bakar. Bir yanımız “kalsaydı” der, bir yanımız “gitmesi gerekiyordu” diye susar. Fakat özlem, bütün bu suskunluğun içinde eski bir pusula gibi çalışmaya devam eder. Ne kadar başka yollara dönsek de bizi, adımızın ötesinde bilen o sese çevirir. Sessizlik burada boşluk değildir; kendine ait bir ritmi vardır. İyi ya da kötü diye adlandırılamayan, sadece insanın içinde ağır ağır yer eden bir ritim… Çünkü bazı vedalar bitmez, bazı anılar eskimez. İnsan fark etmese de içinde iki sürgün taşır: vedalar ve anılar. Bu şiir, birini uğurlarken onu içinde tutmaya devam edenlerin şiiridir. Tam kopamayanların, tam kalamayanların, kendi içinde bile iki ayrı yere bölünenlerin sesi olsun diye yazıldı.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!