İdris Akmetin Şiirleri - Şair İdris Akmetin

Yudumlarken bir yaz akşamı
Semaverden tavşan kanı çayımızı
Gaz lambasının titreyen ışığında
Sohbetimiz giderek koyulaşmıştı
Biliyorduk ikimizde sohbet bahaneydi
Maksadımız aynı nefesi tatmaktı.

Şıssst kendine gel efendi kendine
Kendini ağa, bey halkı köle mi görürsün
Bakıyorum da kepçeyle yetinmez oldun gayri
Deveyi hamutuyla götürürsün
Halka hizmet hakka hizmetti hani
Yer yer doymak bilmezsin, yemezsen hasetinden ölürsün

Bırakıp gittin beni yine
Yalnızlığımla baş başa
Aldırmadan bir kerecik
Ne akan gözyaşlarıma
Ne diz çöküp yalvarmama.
Akıp gidince ılık nefesin

Sus nefsim sus artık !
Musallat kesilme başıma,
Maazallah düşer de pusuna
Olursam bir gün esirin
İtibarım olur mu hiç?
Altında üstünde yerin.

Mahkumuyken bir ucunda
Okyanusun ortasında,
Asılı altın kafesin;
Cansiperane bekleyenim
Olsun isterdim hep,
Öteki ucunda tahterevallinin.

Tarih hüzün kokar, yoktur insani ahlakı
Kan üstüne kurulur zalimlerin saltanatı
Nasılda körü körüne, safça inandırıldık
Şehvet, acı, kin ve kan kokan masallara,
Vaat edilen bin bir zevk ve safa uğruna
Döktükçe doymaz olmuştu ya insanlık,

Yeter artık binlerce yıldır
Yalanlar üstünde tepindiğiniz
Hak hukuk dinlemeden
İliklerimize kadar emdiğiniz.
Öyle kaptırdınız ki kendinizi
Uydurduğunuz kara masallara

Kanma derdi babam sakın kimseye
Yem atarlar alet etmek için emellerine
Sonunda senin yorulduğun yanına kalır
Bölüşür onlar aralarında bütün pastayı
Sana kalansa yutmaktır paslı zokayı.

Ne zor bu kadar yakınken,
Koşup sana gelememek
Yüzüne, yüzümü sürememek
Örüp saçlarını büklüm büklüm
Gamzelerinden öpememek
Alıp avuçlarıma narin ellerini

Ah insanoğlu ah!
Yalanlar üstüne kurulu bir dünya
Her lafın altı üstü bin bir yalan
Doğruluk abidesi hepsi güya
Beyaz, pembe, mor, kara
Yalan günahlardan en günah.