İdris Akmetin Şiirleri - Şair İdris Akmetin

İlkeldi insan acıkınca
Zehirli ok atardı
Avını göğsünden vururdu
Birer birer, tek tek
Yer içer keyfine bakardı
Binlerce yıl geçti

Sevin sevilin demişse Tanrı
Neden öldürür insan insanı
Madem eşrefi mahlukat dedi
Onu balçıktan yaradan
Mahlukata zulüm yapmak
İnkar etmek değil midir yaradanı.

Ne zaman bir çan sesi duysam
Bir sokağın köşesinde,
Kapıların ardında yükselen engizisyon
Çığlıkları çınlar kulaklarımda

Nerde el ele göz göze bir çift görsem
İçimde bu buruk acı neden,
Nerde bir çocuk görsem annesinin kucağında
Ya da eline tutunmuş, gözlerimde bu yaş neden,
Ay doğar gecenin karanlığına

Akşam olduğunda
Argın yorgun uzanıp yatağına
Şöyle deliksiz uyuyabiliyorsan

Ah çocukluğum
Pembe, mor, mavi
Ulaşılmaz hayellerim
Korkularım, düşlerim

Yudumlarken bir yaz akşamı
Semaverden tavşan kanı çayımızı
Gaz lambasının titreyen ışığında
Sohbetimiz giderek koyulaşmıştı
Biliyorduk ikimizde sohbet bahaneydi
Maksadımız aynı nefesi tatmaktı.

Tarih hüzün kokar, yoktur insani ahlakı
Kan üstüne kurulur zalimlerin saltanatı
Nasılda körü körüne, safça inandırıldık
Şehvet, acı, kin ve kan kokan masallara,
Vaat edilen bin bir zevk ve safa uğruna
Döktükçe doymaz olmuştu ya insanlık,

Ah insanoğlu ah!
Yalanlar üstüne kurulu bir dünya
Her lafın altı üstü bin bir yalan
Doğruluk abidesi hepsi güya
Pembe, beyaz, mavi siyah
Yalan günahlardan en günah.

Gitme ne olur yanımda kal bu gece
Bırakma beni yalnızlığımla baş başa
İster şakırdasın hepten dillerin
İster öylesine otur karşımda sessizce
Bir ömür böyle baş başa geçsin