İçte Kalan Şiiri - Yücel Özkü

İÇTE KALAN
Herkesin içinde susan bir mevsim vardır,
Adı anılmayan bir hüzündür.
İnsan, yüzünde bir gülüş açsa da,
Yüreği sessizce sonbaharı gizler.

Her gözyaşı düşmez kirpik ucundan,
Kimi yüreğin kıyısında kurur.
En ağır vedalar sessiz yaşanır,
En derin sızı susarak büyür.

Gece iner, hatıralar uyanır;
Rüzgâr eski isimleri fısıldar.
İnsan en çok, içinde
Uğurlayamadıklarına ağlar.

Sabah olur, gün yeniden başlar,
Hayat kaldığı yerden akar.
Ama bazı gidişler vardır ki,
Bir ömür içte kalır.

YÜCEL ÖZKÜ
8 Temmuz 2026/20:41