İçimizdeki Sonbahar Şiiri - Harun Akdağ 2

Farkında mısın, akşamlar daha erken iniyor şehre
Ağır bir yorgunluk çöküyor omuzlara usulca
Gençlik denilen o mağrur, o pervasız rüzgar
Uzak bir yabancı gibi kaldı hatıralarda
Meğer insan, bazı gerçekleri çok geç anlarmış

​Şakaklarımda sessiz, sinsi bir beyazlık
Yüzümdeki çizgiler, kim bilir hangi dertli kıştan
Neredesin, bir zamanlar aynaları süsleyen çocukluk?
Çekilmiş gözbebeklerimden o masum ışık
Baktıkça tanıyamıyorum artık kendimi

​Halbuki ne çok acele etmişiz yaşarken
Günleri, yetişilecek telaşlı bir tren sanmışız
Oysa sevinçler, demlenmek için vakit istermiş
Bir dostun sesi, bir yudum kahve kokusu
Huzur, o en küçük anların koynunda gizliymiş

​Birer birer seyreliyor şimdi kalabalıklar
Sessizliğe bürünüyor artık telefonlar
Aynı sofrada ekmeği bölüştüğümüz dostlar
Kim bilir hangi şehirde, hangi yalnızlıkta
Şimdi onların yerine, eski hatıralar konuşuyor

​Gökyüzü eskisi kadar mavi değil mi
Yoksa ben mi başka türlü bakıyorum ?
Her insan içinde biraz sonbahar taşırmış
Belli bir yaştan sonra anlıyorum
Yaprak düşerken, içimiz bu yüzden ürperirmiş

Gönül heybemizde kırık dökük umutlar
Biraz kırgınlık, biraz da yaşanmışlık var
Yine de sağ olsun bizi yoran o yollar
Yorulmadan menzile varılmıyormuş
Meğer her yara, bir hikmetin kapısıymış

​Ve ölüm…
Adını anmasak da işte yanı başımızda
Sessiz bir yolcu gibi bekliyor vaktini
Bir gün herkes kendi derin sessizliğine varacak
Geriye birkaç iyi söz, belki hoş bir seda kalacak

14.Mayıs 2025 Çarşamba saat : 20:15 yazıldı.