İçimde Sustuğun Yer Şiiri - Yücel Özkü

İÇİMDE SUSTUĞUN YER
Akşam, adını içimde susturdu.
Gün, son ışığını avuçlarımdan çekti.
Göğsümde ürperen bir sessizlik,
Geceyi usulca büyüttü.

Seni göğe değil,
Suskunluğun en derin yerine bıraktım.
İçimde kırılan dalın sesi,
Hiçbir mevsime karışmadı.

Bir umut ektim zamana;
Toprak, suskunluğu taşa çevirdi.
Yokluğun içime işlendi,
Aynalar bile yüzümü unuttu.

Adını kalbime değil,
Ömrümün çatlayan yerine yazdım.
Külünü saklayan bir taş gibi,
İçimde sessizce ağırlaştın.

Ne seni geri çağırdım,
Ne gidişine bir ad koyabildim.
Senden sonra ben,
Kendi sesinden ürken bir yankı oldum.

YÜCEL ÖZKÜ
18 Temmuz 2026/21:59