İçimde kalan çocuk Şiiri - Naile Öztürk

​Özür diliyorum bugün içimdeki çocuktan,
En çok da sustuğum, yutkunduğum o yerlerden...
Ağlamamak için kendimi zorlayıp,
Gülmeyi bir maske gibi kuşandığım günlerden.
​Sen koşmak isterdin, ben "dur" dedim;
Sen inanmak isterdin, ben "kork" dedim.
Gökyüzüne çizdiğin o masum hayali,
Kendi ellerimle karanlığa gömdüm; fark etmedin.
​Kırıldın...
Ama ben "büyümek" sandım bu nasır tutmayı.
Oysa büyümek değilmiş kalbi taşlaştırmak;
Meğer en büyük kayıp, insanın kendini unutmasıymış.
Sen saf bir sevinçtin içimde,
Ben seni hesaplara, mantıklara böldüm.
​Sen bir şarkıydın ruhumda,
Ben sustukça, seni sessizce öldürdüm.
Şimdi bakınca aynadaki o yabancıya,
Gözlerimde senin yarım kalmışlığın titriyor...
​Ve ilk defa anlıyorum:
İnsan en çok kendine geç kalırmış.
Affet beni küçük kalbim;
Seni bu sert dünyadan koruyamadım.
​Ama söz...
Bu kez birlikte iyileşeceğiz,
Ve kimse bizden "biz" olmayı çalamayacak bir daha.
Tutuyorum şimdi o ürkek ama sıcak elini;
Bunca kırığın arasında hâlâ sevgiye yer açan,
O devasa yüreğini...
​Hatırlıyor musun?
Yağmur yağınca camlara isimler yazardın,
Her damlaya bin dilek saklardın.
Ben o dilekleri, o umudu bile unuttum zamanla.
​Seni en çok ne zaman kaybettim, biliyor musun?
"Geçer" dedikleri yerde çakılı kalınca acım...
"Güçlü ol" diye diye,
Kendimi hissizliğin çukuruna bıraktığım o anda.
Oysa sen sadece ağlamak isterdin uzun uzun;
Sığınmak, saklanmak güvenli bir omuza.
​Ben herkese karşı dimdik durdum da,
Bir tek sana karşı güçlü olamadım.
Şimdi geç kalmış bir özrün eşiğindeyim,
Ama buradayım; bak, yine seninleyim.
​Kırık oyuncakları toplar gibi,
Anılarımızı usulca onarıyorum şimdi.
Gel...
Yeniden inanalım bu dünyaya;
Korkmadan, saklanmadan, utanmadan.
​Çünkü sen hâlâ varsın o derinlerde,
Ve ben bugün ilk kez,
Kendimi sevmeyi senin o saf gözlerinden öğreniyorum.