İbret Vesikası Şiiri - Fatma Soylu

Şimdi hangi yalanın konforunda dinlendiriyorsun o kirli vicdanını?
‎Ben sana göğüs kafesimi açmıştım
‎sen orayı darmadağın edip gitmeyi marifet saydın.
‎Vefayı bir yük sandın
‎sadakati ise bir zincir.
‎Senin kalbin, iyilikten beslenemeyecek kadar kâfir.
‎Sana dair ne varsa kustum bu gece
‎İçimde bir ceset gibi taşıdığım o vefayı da al git.
‎Sen ki benim masum sevdamı bir hiçe feda eden,
‎Kendi karanlığında boğulmaya mahkum bir mülteci...
‎Ben seni en çok kendimden sakınmıştım,
‎Oysa sen, en çok benden çalmışsın.
‎Adalet arama artık bu yıkık dökük şehirde
‎Senin imzan var her kırık kemiğimde.
‎ne sesim ulaşır sana, ne de bir hayalim kalır
‎İnsan, ektiği her zehirli tohumun meyvesini elbet alır.
‎Sana beddua etmiyorum, bu benim asaletim..
‎Ama mahşerde iki elim yakandadır, bu da vasiyetim.
‎Beni kaybettiğin o gün aslında kendini gömdün,
‎Sen en parlak ışıkken dünyamda
‎kendi ellerinle söndün.
‎Şimdi ne söylesem eksik ne anlatsam fazla
‎Sen vefasızlığınla yaşa,
‎ben ise bu onurlu yasla...
‎bende bir hatıra değil, bir ibret vesikasısın
‎İhanetin kitabında, en utanç verici sayfasın.
‎Yolların açık, vicdanın hep yaralı olsun,
‎Senin gibilerin nasibi,
‎sadece senin gibi vefasızlar olsun....
‎