İhanet Vesikası Şiiri - Sadık Kocabaş

İhanet yolunun dar başısın sen,
Namertler içinde bir kişisin sen.
Yeri eteğimin altıdır senin,
Utanç perdeleri örter yüzünü.

Hainlik okunur suratlarından,
Kaçamazsın yaptıkların ardından.
Koptun mert kişinin otağından,
Kapansın kapılar senin yüzüne.

Gölgemde büyüyüp boy attın bir gün,
Sonra da sırtımdan vurdun bir gün.
Vicdanın taş olmuş duymadın hüzün,
Kalırsın dünyada yapayalnızca.

Kendi ateşinde yanarsın bir gün,
Dost bildiklerin de döner bir gün.
İhanet üstüne kurduğun düğün,
Dağılır savrulur yalan sözünle.

Nesimi yüzülmüş dara çekilmiş,
Hallac-ı Mansur da Hakk’a ekilmiş.
Nice hak erleri çile çekilmiş,
Yazılmış adları altın harfle.

Pir Sultan ah çeker mezarı sızlar,
Mahsuni sazında hakikat gizler.
Mazlumun bağrında kanayan izler,
Kapanmaz gönülde açılan yara.

Namert sofrada da karnın doymadı,
Vicdanın bir kere dile gelmedi.
Haysiyet rüzgârı sana değmedi,
Kaldın kendi nefsin ile baş başa.

Yüzüne tuttuğum aynalar kırık,
Dostluk maskelerin yerlere serik.
Vefaya vurduğun darbeler artık,
Silinmez alnında kara mühürdür.

Dağları aşsan da kaçamaz bahtın,
Bir gün yıkılacak kurduğun tahtın.
Karanlık içinde bitecek vaktin,
Közlerin küllenir için için de.

Kazdığın kuyuya düşersin elbet,
Ettiğin kötülük döner nihayet.
Bir lokma ekmeğe kalırsın muhtaç,
Ararsın geçmişte kalan günleri.

Sırtımdaki hançer derin yara açtı,
Dostluk dediğimiz gönlümden kaçtı.
İhanetin gelip bağrıma geçti,
Sızısı ömrümce kalır içimde.

Sözümün sahibi bellidir elbet,
Kalemsiz Şair’dir çeken bu zahmet.
Gönül hanesinde tükenmez gayret,
Hak versin herkese kendi muradın.