KOCAMAN ÇOCUK
Annem,
Köylü bir kadındı
Biraz dilbaz biraz yalnızdı
Uyanırdı sabahın köründe
Sanki tüm dünyayı kendisi kurtaracakmış gibi
Kokusu
Bir serinlik gelirdi mahallemizden geçince
Öyle ferah öyle nahif öyle rahatlatıcı bir kokusu vardı
Nerede olursam olayım gezegenler ötesinden tanırdım kokusunu
Sanki az önce sarılmışta çiçeklere öyle gelmiş
O derece muntazamdı kokusu
KORKUSUZ
Yirmi altı yaş
Yirminin altına inmeyen
Yirmi altı kırık
Yirmi altı delilik
Yirmi altı ferman
KÖTÜLÜK
Zaman moderndi
İnsan kederli
Dünya kendinden geçmişti
Kötülük bir yol seçmişti
"Yeryüzüne hakim olmak"
KOVUKLARDAN KEMİKLERE
Bakınırım usulca toz tutmuş
Şarap gibi yıllardır
Kapağı açılmayan
Benimce yalnız kalmış kitaplara
Şuramda yani şuramda
Tam şuramda göğüs kafesimin iki yakasında
Patlamış bir yanardağ,
eyvah eyvah
Diyemedim derdimi kimselere
içimde çoraklaştı
KUDÜS’TEN MESAJ
Dün seni gördüm rüyamda ey Kudüs!
Diyordun ki;
Işığım sönmeye yüz tutmuş,
Yakıyorlar beni
Ümmet ebabilleri bekliyormuş.
KURGAN
İki duvarın arasında
İki kafesin içinde
Güller bahçesi, ateşler
Yangın yerleri
Sinemde
KUŞ ANNEM YAR
Kuşkanadı bizimkisi
Aslı astarı olmayan bir kanat
Tüyleri demirden olan
Uçları kalemden keskin
Ayaklarında delirmiş edasıyla koşan at
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!