İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Sen cennet yolcusu,
Muhammedi gül goncası.
Sen sevdalı yüreğin sancısı,
Karıncanın örnek çalışkanlığısın.

Sen gök kuşağının yedi rengi,

Sen, balta girmemiş, yeşilin her tonunu barındıran bir orman,
Ben ise, tarumar edilmiş bir şehri viran,
Sen, kokusu tükenmeyen reyhan,
Ben ise, bülbülü olmayan güli gülistan.

Sen, şifa bulmayan dertlere derman,

Sen, bülbüllerin şakıdığı bağımda,
Sen, dumanlı karlı gönül dağımda,
Sen, deli kanlılık gençlik çağımda,
Sen, örnek gösterilen dostluk ağımda,
Ve sen,aşkınla kavrulmuş yağımdasın.

Sen, sevaplarımın darasında,
Sen,sevda sürmesi çekilmiş gözlerimin karasında,
Sen,gece yarılarında atılan sevda narasında,
Sen,dost ile düşman arasında,
Ve sen,sevdiğini ölesiye seven sevdalının başlık parasındasın.

Sen, güvercinlerin özgür uçuşlarında,
Sen, ele ele dolaşan sevgililerin mutluluğunda,
Sen, hasadını bekleyen çiftçinin sabırsızlığında,
Sen, nadasa bırakılan toprakların bereketinde,
Ve sen, güçlünün gücünde, güçsüzün çaresizliğindesin,

Aşkın ve sevdan veriyor bana ilham.
Sevilmez insan olursa cahil ve ham
Hünerli yar sermişse sevda sofrasını,
Çok lezzetli ve bereketli olur her taam.

Aşkın ve sevdan veriyor bana mutluluk,

Yar firakı dayanılmaz olmuşsa,
Gönül yar muhabbetiyle dolmuşsa,
Muhammedi güller açar açmaz solmuşsa,
Kıblesini şaşırmaz mı seven?

Şirin uykulara hasret kalmışsa,

Aşkın, yağlı kurşun olmuş saplanmış yüreğime,
Sen gibi birini sevdiğim için şükrediyorum rabbime.
Aşk ve şevkle feragat ediyorum şirin uykularımdan,
Seherlerde el açıp yalvarıp dua ediyorum sahibime.

Aşkın,analı babalı yetim etmiş olmuşum naçar,

Aşk gemisinin sevda dümeni paslanırsa,
Seven de sevilen de giyer yırtık yemeni.
Sevda ummanında yol alınmazsa,
Hazan gelmeden sararıp solar gönlün çemeni.

Ahh babo ahh!
Dört yanımı sarmış çakal ve tilkiler!
Yaman olmuş hal ve ahvaller!
Pınarların başını kaplamış,
İnsanlıktan nasiplenmeyenler!