İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Söylesene yaptıklarını yapar mıydı hiçbir gavur
Hep vurdular arkamdan istersen bir de sen vur
Fırtına ol zerreciklerimi uzaklara savur
Kızgın kum çölünde istersen güneş gibi yak ta kavur

Söylesene yaptıklarını yapar mıydı hiçbir zalim

Kara gözlerin etti beni yay ile keman,
Görmüyor musun bu perişan halimi, bak olmuş yaman
Yüküm öylesine ağır ki omuzumda var sanki asuman!
Gözümden akıttığım yaşlar oluyor ancak bu sevdaya derman,
Taş mı olmuş yüreğin yar senin?

Gel yaradana birlikte doyasıya şükür edelim!
El ele verip ovaları,dağları,bütün engelleri aşalım!
Şeytandan uzaklaşip daima Rahmana koşalim!
Allah Allah dedikçe canı gönülden çoşalım!

Sütunsuz duran bu gökkubbenin elbette bir sahibi olmalı

Eğme zalimin zulmüne baş!
Gerekirse yüreğine basarsın taş!
Eyvallahın olmaz hiçbir kula,
Helalinden olursa yediğin aş!

Eğme zalimin zulmüne boyun!

Sevda, sevda dediler saldılar beni sevdanın çileli yoluna,
Yüreğimde sevdanın yuvasını ördüler, girdiler koluma.
Çaldılar yalan dolanlarla, çok gördüler bu sevdayı bana,
Bu sevdanın ateşi yetmezmiş gibi, koydular kor ateşini koynuma.

Bu sevdanın başı acı, ortası acı, sonuda acıyla bitti.

Görür görmez seni, tutuldum sevdana,olmuşum berduş,
Yokluğunda ise, kanadı kırık, çırpınıp uçamayan bir kuş.
Görmedim baharları, yaşadığım her mevsim oluyor kış,
İşlemiştim seni gönül gergefime, sabırla hep nakış nakış.

Anlamadım. Nedendir benden bu devamlı kaçışın?

Yüreğime,
Nakşedilmiş o yar yufka yüreğime,
Dünya tamamen güzeller dolu olsa,
Yuva yapamaz başkası yüreğime.

Burnumdan,

Yanayım,
Yar terinle yanayım,
Cehennem ataşi yakmaz beni,
Mağrur gözlerinle yanayım.

Söneyim,

Ya Ekremel ekremin!
Sen, şeref ve izzetin remzisin!
Sen, canlı mahlukatın nefesisin!
Sen, cennet yollarının izisin!
Ve sen, azizlerin en azizisin!

Ya Muhammed Mustafa!
Sensin gören gözlere fer.
Sensin en şerefli nefer.
En zifiri karanlıklarda bile,
Sensin bizlere fener.