İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Ahh babo ahh!
Dört yanımı sarmış çakal ve tilkiler!
Yaman olmuş hal ve ahvaller!
Pınarların başını kaplamış,
İnsanlıktan nasiplenmeyenler!

Rahmet yağmurlarıyla sırıl sıklam ıslanayım
Günahlarım dökülsün yeni doğmuş bebek olayım
Cehennem korkusundan tir tir titreyeyim
Günah bataklığından yarabbi sana sığınayım

Mezarımız cehennem çukurlarından bir çukur olmasın

Bir küsüp bir barışmakla ediyorsun beni perişan,
Bunu iyi bil ki karın doyurmaz hiçbir şöhret ve şan,
Küslerle sen ol daima ilk konuşan ve barışan,
At sevgiye giden ilk adımları,sen ol sevgilisine ilk ulaşan.

Vurdun aşkın ağılu hançerini ettin beni talan,

Gerçek yari bulamamışsan,
Sen yetim oğlu yetimsin.
Sarıp sarmalayanı tanımamışsan,
Sen analı babalı yetimsin.
Bin bir türlü nimet içinde de olsan,
Sen hiç gün görmemiş,hiç yaşamamışsın.

Şayet yaşamışsan sevdalardan her hangi birini,
Akıl bırakmaz kafanda bir acaip eder sevdalı serini,
Güneş olmazsa bile silersin boncuk boncuk terini,
Sığmaz olur ruhun bedenine gererler sanki derini.

Sevdalar bir hoş eder insanı durur sanki zaman,

Gecelerin zifiri karanlığında,
Garibanların mutluluğunda, sen vardın!
Ulu dağların doruğunda,
Ummanların maviliğinde, sen vardın!

Karıncaların yuvalarındaki ahenginde,

Sevdalanan çeker zevkle ve şevkle yürek sancısını,
Hiçbir neşe geçirmez geçiremez sevda acısını.
Verseler bile sana dünya nimetinin tamamını,
Hiçbir lokmanı hekim iyileştirmez gönül ağrısını.

Bendeki bu yürek sensiz düzenli atmadı ve de atmayacak,
Gonca oldun gönül bahçemde, benden başkası koklamayacak,
Aşkımız ebediyete kadar,senin için çarpan sinede gizli kalacak,
Ateş olsa bile, dumanı çok ta aşikar hiçbir zaman tütmeyecek.

Sadık güvercinim oldun, senden başkası aşkımın dalına konmayacak,

İnsanlar gördüm açtı açıktı,
Başları dimdik alınları açıktı.
İnsanlar gördüm karınları tok,
İşe yaramayan kör bir bıçaktı.

Canlıların en şereflisisin, bunu hiçmi hiç unutma bil!
İşlediğin cürümleri telafi et, durma hemencecik sil!
Çek ağzının fermuarını, sağda solda boş boş konuşma!
Bilirsin, insanı rezili rüsvay eder daima ağızdaki dil!

Şirin uykularını böl, alnın gitsin aşk ve şevkle secdeye!