İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Gecelerin zifiri karanlığında,
Garibanların mutluluğunda, sen vardın!
Ulu dağların doruğunda,
Ummanların maviliğinde, sen vardın!

Karıncaların yuvalarındaki ahenginde,

Gerçek yari bulamamışsan,
Sen yetim oğlu yetimsin.
Sarıp sarmalayanı tanımamışsan,
Sen analı babalı yetimsin.
Bin bir türlü nimet içinde de olsan,
Sen hiç gün görmemiş,hiç yaşamamışsın.

Tükendi kalemim yazılmayan kağıt idim,
Kısılmış sesim duyulmayan ağıt idim,
Sevmeyi şiar edinmiş yarin bağı idim,
Sevdayı barındıran gözlerde yağ idim.

Nazlı yarin hayatında gençlik çağı idim,

Ey canımın cananı,
Ey gözlerimin feri.
Sana olan özlemimi kasvetli akşamlara,
Sevdanın dikenli yollarında
Yalın ayak yol alan bir sevdalıya sor!
Onu da bulamazsan,

Muhabbet deryalarında yol almıyorsa gemin,
Düşündün mü hiç ne olur mahşerde zavallı halin.
Şen şakrak gördüm birini göçtü, ahirette şimdi,
Düşünüpte merak etmek lazım,nasıl olur sonu zalimin.

Taşıyamaz olur biz günahkarları üstünde yaşadığımız zemin,

Canlıların en şereflisisin, bunu hiçmi hiç unutma bil!
İşlediğin cürümleri telafi et, durma hemencecik sil!
Çek ağzının fermuarını, sağda solda boş boş konuşma!
Bilirsin, insanı rezili rüsvay eder daima ağızdaki dil!

Şirin uykularını böl, alnın gitsin aşk ve şevkle secdeye!

Sakın ha, bir şey olmaz deme bana!
Sırası geldiğinde, bakmazlar makamına!
Sende içeceksin mecburen ölüm şerbetini,
Azrail as, ölüm güvercinini, konduracak birgün senin de damına.

Sakın ha, kimsenin gücü yetmez deme bana!

Tatlı bir uykudan, uyandım aniden.
Özlemlerinin ufkundaydım,
Baş koymuşum yoluna sahiden.
Yollar meşakkatliydi,
Bitmiyordu,
Gözlerimin mahmurluğunda tütüyordun

İnsanlar gördüm açtı açıktı,
Başları dimdik alınları açıktı.
İnsanlar gördüm karınları tok,
İşe yaramayan kör bir bıçaktı.

Sevdalanan çeker zevkle ve şevkle yürek sancısını,
Hiçbir neşe geçirmez geçiremez sevda acısını.
Verseler bile sana dünya nimetinin tamamını,
Hiçbir lokmanı hekim iyileştirmez gönül ağrısını.