İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Bilemedik halen de bilemiyoruz birbirimizin kadri kıymetini!
Gerektiği zaman çekmedik manidar tatlı zahmetini!
Oysa işin kolayına kaçmadan yapsaydık bunları,
Yüce Allah yağdırırdı üzerimize habire sevgi ve rahmetini!

Sevememiyor sevmiyoruz birbirimizi eskisi gibi aşk ve şevkle!

Kadın, paha biçilemeyen, en kıymetli nimettir.
Kadın, insanı yaşatan havadır, sudur, ekmektir.
Kadın, müzmin yaralara en şifalı merhemdir.
Ve kadın, insanın sırtını yere getirmeyen güç ile kuvvettir.

Kadın, kesinlikle ve kesinlikle olmazsa olmazdır.

Kadın dediğin,
Sevdasını, aşkın gergefinde, ilmek ilmek, desen desen dokumalı,
Zehirsiz yılan misali, kocasına sokulmalı.
Kocası her eve geldiğinde, işin kolayına kaçmadan, hal ve ahvalini sormalı,
Boz bulanık sular dahi, hünerli ellerinde durulmalı.

Ey Diyarbekir, Diyarbekir!
Sen, kadimsin, sen naimsin.
Sen, gönüllerde çok özelsin.
Sen, rahmani neşe ve sevinçsin.
Ve sen, insanı cennetlik eden, sevgi ve muhabbetsin.

Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Seni sevmemek, sana sırılsıklam meftun olmamak, akla ziyandır.
Seni gerektiği gibi anlamak, ve seni sende yaşamak, unutulmayan en güzel andır.
Senden ayrı gurbet ellerinde yaşamak, zül olur seni sevenlere,
Zül olmak, kalemlerin henüz yazamadığı, tarifi olmayan en manidar firaktır.

Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Sen, er meydanında bükelemeyen, pazılı bileklerin, güç ve kuvveti,
Sen, bu üç günlük fani dünya hayatında, insanın insana beslediği uhuveti,
Sen, insanı sorgusuz sualsiz cennetlik eden, rahmani sevgi ve muhabbeti,
Ve sen, kitaplarda yazılan, mert ve babayiğitlerin, dilden dile anlatılan cesaretisin.

Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Sende yaşamak, sende ölmek, benim için en büyük sevinç ve neşe kaynağıdır.
Peygamberlerinle, Nebilerinle, Sahabelerinle komşu olmak, en ali yaşam bağıdır.
Üzerine yazılmış, şarkı ve türküleri dinleyerek, tam makamında söylemek ise,
Sadece ve sadece, canı gönülden sana sevdalı olanların harcıdır.

Ey Diyarbekir Diyarbekir!
Sendeki sevgi ve muhabbet, kardeşliğin örs ve çekiciydi.
Asil gönülleri mutlu eden, en manidar neşe ve sevinciydi.
Diyarbekir’li olmayanlar, bunları gördüğünde,
Anlata anlata bitiremedikleri, övgülerin övgüsüydü.

Ey Diyarbekir, Diyarbekir!
Sen, helal aş ve ekmeğimin lezzeti,
Sen, sana meftun bu gönlümün muhabbeti,
Sen, sayılı ömür miadımın şeref ve izzeti,
Ve sen, bir anlık firakında en manidar hasretimsin.

Ey Dyarbekir, Diyarbekir!
Bir anlık firakında, özüm özüme küser,
Kem niyetliler, sanki defterim dürer.
Sana sırılsıklam aşık olan bu gönlümün,
Gam ve kasveti, visaline dek sürer.