İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Bahtiyar insan o dur ki,
Emrolunduğu gibi, dost doğru olsun!
Canı gönülden, rahmani yollara baş koysun!
Yaz, kış, gece, gündüz demeden,
Yüce yaradanı seven, zatları bulsun!

Bahtiyar insan o dur ki,
Kolaylaştırsın zorlaştırmasın!
Hak ile batılı, birbirine karıştırmasın!
Mazlumların yanında olsun her daim!
Zalimlerin önünde el etek buruşturmasın!

Pür ince düşün taşın!
Dökülmesin göz yaşın!
Otur sofraya iştahlıca,
Soğusa bile helal aşın!

Kucakla şevkle beni!

Ayaz gecelerde, gel gir koynuma!
Isıt, terlet beni boncuk-boncuk!
Aşığın et at aşkın kemendini boynuma!
Bozulsun uykularım, sevinçten ağlasın bu çocuk.

Sorumluluğunu bilmeyenlerden ettikçe ediyorum nefret.
Sevdalı yufka gönlüm insan gibi insanlara kalmış hasret!
Sayılı ömür miadımız ha bitti ha bitecek,
Aşk ve şevkle besliyorlar hala birbirlerine kin ve husumet.

Ne yaparsam yapayım gönlüm hoş değil,
Sevgi ve muhabbetlerimin karşılığı yok.
Sevmede mahir olmama rağmen,
Sevmeyi şiar edinen gönlüm muhabbete hasret.
Canlı mahlûkatın en şereflisi olan insan zalim,

Her canın sıkıldığında,
İyilikler yapıldığında,
Koyunlar sağıldığında,
Aşk ve şevk ile getir salavat!

Her işin ters gittiğinde,

Mutluluklarla dolu gün ve gecelerim al senin olsun!
Yeter ki gönlün bana karşı sevgi ve muhabbetle dolsun!
Can sularını aşk ve şevkle verdiğim bahçelerimin goncaları,
Daha gül açmadan, dikenleri bir bir solsun!

Aşkın paslı hançerini vur sineme gör neler var!

Aşkın sevda ateşi oldun, sadece beni yaktın.
Hararet gideren pınar oldun, ama boşuna aktın.
Ben visal özlemleriyle yanıp tutuşurken,
Sen ise sevda sürmeli gözlerle, bana her daim celalli baktın.

Aşkın sevda kıvılcımı oldun, birden bire alevlendin.

Aşkın sokakları loş mu loş
O yarin hal ve ahvali çok hoş.
Manidar firaklar yaşanıyorsa,
Rahvan at misali dörtnala yara koş.

Aşkın sokakları karanlık mı karanlık,