İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Oturdum insanlık sofrasına.
Önümde beş tabak vardı.
Birinde sevgi, birinde muhabbet, birinde Sadakat,
Birinde ahde vefa, birinde de vicdan ve merhamet vardı.
Hangisinden başlayacağımı düşünürken, kaşığımı sevginin olduğu tabağa uzattım.
İlk kaşıkta daralan ve boğulacak gibi olan gönlüm genişledi.

Oturdum yarla, aşk masasına
Göz attım aşkın yasasına.
Özene bezene yazdığım mektupları,
Koydum yarin kasasına.

Oturdum yarla, beraber

Gün henüz yeni batmıştı,
Ve ben çok yorgundum.
Gece kıyafetimi giyecek mecalim bile yoktu
Hiç de rahat olmayan kanepemin üstüne uzandım,
Gözlerim açılmıyordu yorgunluktan,
Tam derin bir uykuya dalmak üzereyken,

Bana onu unut diyorlar !
Onu unutmak,
Analı babalı yetim olmaktır.
Varlıklar içinde, yoklukları yaşamaktır.
İçin için ağlamaktır,
Narlar içinde, cayır cayır yanmaktır.

O olmayınca,
Her şey olur lezzetsiz,
Yaşar insan izzetsiz.
O olmayınca,
Felç olur hayat,
Taze ekmekler olur bayat.

Gönülden geçen iyiliği de kötülüğü de bilen O!
En mahir mühendislerin planlarını bozan da O!
Dostları düşman, düşmanları dost ettiren de O!
Namertlerin köprüsünden geçirtip gönüllerde taht kurduran da O!

Karları yağmurları yağdıran da O,

Derinden rahat nefes alıp veribiliyorsan,
Her şeyi en ince noktasına kadar görebiliyorsan,
Yediğin yemeklerden, tat ve lezzet alabiliyorsan
Ne mutlu sana sevgili kardeşim!

Uzakların yakın, yakınların uzak oluyorsa,

Ne, sevda kalemi olup yazmak istiyor,
Ne de, aşkın kağıdına bir güzel yazılıyorsun.
Ne, çektiklerim bitip tükenmek biliyor,
Ne de, zalimliğinden vazgeçiyorsun.

Ne, bahar mevsiminde güllerimi açtırıyor,

Yüklenmişim sevda yükünü,
Unutmadım ne bugünü ne dünü.
Arşınlıyorum sevda yolunu ağır ağır,
Ulaşmazsam menzile helal etmez annem sütünü.

Ektim sevda çiçeklerini saksıya,

Sevdamın türküsü oldun,
Düşürmedim seni dilimden.
Selam göndermez oldun,
Doğup büyüdüğüm ilimden.

Yüreğimin sıcaklığı oldun,