İbrahim Halil Demir Şiirleri - Şair İbra ...

Bir hiç uğruna boşu boşuna dostluğu bitirenlerle,
Variyetli olmasına rağmen, yardıma ihtiyacı olanlara yardım elini uzatmayanlarla,
Dost olduğunu söyleyip de dostlarının neşe ve üzüntülerini paylaşmayanlarla,
İnsan görünümlü azgın canavarlarla,
Kavgalarım var derunumda!

Ey güzel insan sen sen ol!
İnsanı hayata bağlayan, umutlarını hiçbir zaman yitirme!
Asil ve yufka gönlünün, aşk ve şevkini bitirme!
Sayılı ömür miadın bitinceye kadar,

Zemheri soğuklarındayım.
Gönül kapılarım ardına kadar açık.
Ellerim cebimde kara kara düşünüyorum.
Deliler misali kendimle konuşuyorum.
Uçmakta zorlanan bir serçe gördüm.
Usulce yaklaştım ona.

Dur gitme!
Gidersen ben tedricen biterim.
Çok naz edersen,

Keşke, seni gönlüme sultan, başıma taç etmeseydim.
En ulvi duygu ve düşüncelerimi seninle paylaşmasaydım.
Sen, sıkıntı ve kederlere duçar olmayasın diye,
Her şeyine seve seve aşk ve şevkle katlanmasaydım.

Keşke, senin için en şirin uykularımdan feragat etmeseydim.

Kim, boşu boşuna berrak suları bulandırıyorsa,
Kim, boşu doluya, doluyu boşa vuruyorsa,
Kim, fikri güzel, gönlü güzelleri yoruyorsa,
Kim, “Alta kalanın canı çıksın”diyorsa,
Kim, tüyü bitmemiş yetimin hakkını yiyorsa,
Kim, işi ehline vermiyorsa,

Denemediğim yol kalmadı
Ne yaptıysam olmadı, olmadı, olmadı!
Ne gülüyor güleyim ne de ağlıyor ağlayayım!
Yediği önünde yemediği arkasında!
Bir dediği iki olmadığı halde,
Suratından düşen bin parça!

Anne!
Gülmeye hasret kalmışım.
Yalnızlığı sevmiyor olmama rağmen,
Yalnızlığı sevenlerden olmuşum.
Yufka gönlümün sevgi ve muhabbetini, küstürmüşler
Beni bana muhacir etmişler.

Koşturdun daim beni son sürat peşinden!
Korkar oldum bana her gelişinden!
Asla ve asla hiç mi hiç mutlu değilim,
İçi boş “Ben de seni seviyorum” deyişinden!

Sen sen ol, güvenme fani dünyanın albenisine!
Sayılı nefesini ziyan etme malayani işlerine!
Derinden çektiğin ah ile vahların ve de keşkelerin,
Çomak soksun göründüğü gibi olmayanların çarkına!

Sen sen ol, sayılı ömür miadını rahmani yollarda dolu dolu yaşa!