Şehrin gürültüsü bir anlığına dinse, o sağır edici sessizlikte ne kadar çok sesin saklandığını duyacaksın. Herkesin aceleyle geçtiği bu kaldırımda, adımların ritmi aslında birer kaçış melodisi. Her pencereden sızan loş ışık, içeride tek başına yenilen bir yemeğin, söylenmemiş bir sözün ya da sadece var olmanın yükünü taşıyor. Kimse durup da diğerinin gözüne bakmıyor; sanki bakınca, kendi yalnızlığımızın yansımasını göreceğimizden korkuyoruz. Oysa her birimiz, binlerce kilometre ötedeki bir yıldız kadar uzağız birbirimizden ve o kadar yakınız da. Hava, birikmiş hayal kırıklıklarının ve umut kırıntılarının ağır kokusuyla dolu. Ve ben, bu büyük kalabalığın içindeki en küçük fısıltı olarak, hayatın ortasında bir mola yeri arıyorum.
Konuşmaya gerek yok, gözlerin anlatır her şeyi.
İçimde bir coşku, bir bahar fırtınası.
Sessizliğin en derin şarkısıdır bu bakış.
Ruhum ruhuna mühürlenmiş, çözülmez bağ.
Benim en güzel sırrım, en büyük aşkım.
Konuşulmamış kelimelerden örülü bir oda,
İçinde sadece kalbin ritmi yankılanır.
Senin suskunluğun benim en anlaşılır dilim,
Tüm anlamlar sözcükleri terk etmiş.
Sessizlik, boşluk demek değildir. Sessizlik, tüm seslerin yoğunlaşmasıdır. Öyle anlar vardır ki, içindeki her şey çığlık atar ve dışarıya tek bir damla bile sızmaz. İşte o damla, mutlak sessizliktir. Bir odanın köşesine çöktüğünde duyduğun, duvarların nefesi değil, kendi birikmişliğinin uğultusudur. Bırak tüm konuşmaları, tüm açıklamaları. Otur ve sadece dinle. O devasa, şekilsiz boşlukta yankılanan şey, ne geçmiş ne gelecek; sadece saf bir varoluştur. Sessizliğin formülü basittir: Konuşmaktan korktuğun her şeyi yut, sonra o yuttuklarınla nefes al.
Sen
gelince
şehrin bütün gürültüsü
bir fısıltıya dönüyor.
Parmak uçlarında yürüyen bir melodi
Konuşmayalım bu gece.
Sözler, dağınık yıldızlar gibi
anlamını kaybedebilir.
Senin avucunun sıcaklığı,
parmaklarımın kıvrımında,
Bazen saatlerce otururuz, konuşmayız. Dışarıdan bakan bir yabancı, aramızda bir soğukluk olduğunu düşünebilir. Ama biz, sözcüklerin tükendiği, dillerin yorulduğu o nadir alandayız. Elin elimdeyken, zihnindeki bütün cümleleri okuyorum. Sen de benim içimdeki fırtınaların nasıl durulduğunu hissediyorsun. Bu, sözleşmesi sessizlik olan bir anlaşma. Tartışmaların gürültüsünden daha güçlü, vaatlerin abartısından daha gerçek. İki ruhun, birbirinin varlığıyla yetinmesi. İki bedenin, aynı anda aynı huzuru soluması. Bu sessizlik, bizim en büyük ve en saf iletişimimizdir.
Bir mum yakarız,
Işığında değil,
Sıcaklığında ısınırız.
Konuşmadan anlaşırız,
Her bakışımız bir yemin.
Sevdam
Bana bak biraz
Seni nekadar sevdiğimi söylesem
Gene az
Çok estetiksin
Tatlısın şirinsin şekersin
Sevdam
Sana yazdığım o satırlar var ya
Sözcüklerini nakış nakış
Gözlerimden akan yaşla yoğurdum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!