Bakışlarını Gözlerimin Yanında Yatır
Yorgunum bu gece, hem senden hem kendimden.
Sokağın ucunda bir rüzgâr, taşıyor adını ,
Sessiz, kimsesiz bir yankı gibi dönüyor duvarlarda.
Seninle konuşur gibi yapıyorum,
Baksana Bahar Geliyor
Baksana… bahar geliyor.
Kışın suskun dudaklarından çözülmüş bir söz gibi
yavaşça sokuluyor şehrin omuzlarına.
Rüzgâr, yeni açmış bir sözcük gibi taze;
Bazı Şiirler Okunur Okunmaz Ölmelidir
Bazı şiirler var,
okunduktan sonra masada bırakılmaz.
Çünkü kalırsa,
gece yarısı kalkar, sahibini zehirler.
Belki de Günün Birinde
Belki de günün birinde,
Bir şiirin en sessiz dizesinde,
Karşılaşırız,
Birlikte susarız seninle.
İçimde uzun zamandır yer değiştirmeyen bir gece var.
Saatlerle ilgisi yok,
karanlıkla da.
Bir şeyin eksildiği anın,
kendine mezar kazmadan kalmış hâli gibi duruyor.
Dokunuldukça derine iniyor,
Ben bir kırmızı sevdim.
Kırıldım tüm renklere…
Renkler birbirini görmez.
Birbirini tamamlar.
Ben gece gibi simsiyah,
o gül gibi kıpkırmızıydı.
Ben,
mürekkebin içine düşmüş bir gökyüzüydüm,
gece saatinin solmuş saati,
“Ben Hâlâ Nisan”
Seninle başladı içimin
sevda mevsimi…
Bir bakışın yetti,
baharı çağırdı kirpiklerim.
Beni Yaradan’dan ötürü seviyor muş…
Öyle dedi.
Sanki ağzından çıkan şey
bir cümle değil de
Ben Meczubum Deliyim
Ben meczubum!
Taş bana bakıyor… gri, çatlamış, soğuk!
Gözlerim içinde kayıp…
Ama taş mı bakıyor bana, yoksa ben mi taşa?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!