Huban Asena Özkan Şiirleri - Şair Huban ...

Hepimizin kendisiyle çeliştiği durumlar olmuştur. Yaşadıkları ile hayalleri arasında çeliştiği zamanlar. Böyle durumlarda hep bir kaosun ortasında bulur insan kendini. Bazen saçma sapan davranır. Görünen ile hayalleri öyle farklıdır ki, o hayallerini gördüklerine uyarlamaya, bir nebzede olsa onu yaşamaya çalışır. BİLİR ASLINDA İNSANOĞLU. Bilir ulaşamayacağını fakat ulaşmasa da ona dokunabilmeye çalışmak hissi bile mutlu eder kişiyi. Doğruyu söylemek gerekirse mutlu da değildir aslında. Kendini kandırıyordur, düş dünyasında. Ara ara gerçekler bir tokat gibi çarpsa da yüzüne, aldığı darbeye aldırmıyor yine bildiğini okuyordur. DEDİM YA KENDİNİ KANDIRIYORDUR. Oysa görmek istediği , yaşama uyguladığı hayalleridir, düşleridir. Çaresizdir bir anlamda. Sorunu bilir, çözümüde bilir fakat bir türlü uygulamaz. Daha doğrusu uygulamak istemez. KORKAR İNSANOĞLU. Kendine kurduğu mutluluk oyunun bozulmasından korkar. Bu oyunu kendi yazmıştır. Başrol de kendisidir, yönetmende. İzleyende kendisidir, alkışlayan da. Diğerleri figürandır hep. Gelir geçer bu sahneden. Asla kapanmasını istemez o perdenin . Çözüm kapatmaktır oysa. Hiç istemez gelmesin o dramatik replikler. KANDIRIR İNSANOĞLU KENDİNİ. Sonunu bile bile ateşle oynar deyim yerindeyse. Kaçıncı yanıştır bu oysa sayısını unuttuğu. YİNEDE YÜRÜR İNSANOĞLU. Bile bile, isteye isteye ateşin üzerine yürür insanoğlu. Ve sonunda elinde bir avuç gözyaşı, bir kaç güzel anı kalana dek yürür. Taki kendi kendine kurduğu oyunda acı sonu görene, yüreği acıyana dek. Daha doğrusu kendi ipini çekene dek.
Huban Asena Özkan

Yıkılan evin enkazında sadece iki çocuk ayakta kaldı.
Geçmişin girdabına savrulmuş yüzükler, parçalanmış albümler
Ama acı yok, rüzgâr sildi tüm küflü izleri,
Bir sandal gibi süzüldüm çocuklarımın gözbebeklerine.

''Ne istediğimi bilmiyorum'' dediğin an,
Aslında yırtık bir haritayı avuçlarında tutuyorsun
Her kırışığı, bir dağın sırtında tırmanılmış,
Her deliği, bir nehrin taşlara fısıldadığı sır…

Eczanenin raflarında sevgi satılmaz dediler,
Ama yüreğimin ecza dolabında
Bir şişe "yalnızlık", son kullanma tarihsiz bir "sen" sakladım.

Baktım sana,
Bir röntgen filminde siluetini arar gibi,
Kırıklarını görmek için değil,
Ruhunun kemikleşmiş yaralarını çözmek için

Sabahın alacakaranlığında aynaya bakıyorum.
Ruhum kırık, yansıyan yüz yabancı.
Geçmişin tozlu yollarında kaybolmuş bir gezgin sanki.
Her kırık parça içimde yankılanan bir çığlık.
Bir pişmanlık, unutamadığım acıların anısı.

Niye duymuyorsun kalbimin kayıp frekansını?
Ruhum bir piyano, tuşları dilsiz,
Hayallerim bir akustik gitar, telleri paslı
Bedenim çalınmış bir melodinin enkazı…
Yankılanmıyor bu odada.

Sen benim ömrüme dokunan en güzel mucize, dualarımın ete kemiğe bürünmüş halisin,
Zaman seninle akarken bir nehrin denize kavuşması gibi huzurlu, telaşsız ve tertemiz,
Meğer yaşamak dediğin; birinin kalbinde kendine ait bir yuva bulduğunda başlıyormuş,
Ben seninle uyandığım her sabahı, hayatımın en büyük devrimi ilan ettim sessizce,

Ruhum, pusulası kırık bir kadırgadır bu hayat denizinde
Yelkenleri yırtık, kürekleri paslı, güvertesi geceye çalınmış.
Bunalımlarım, rotamı kesen girdaplar gibi çeker dibe,
Her dalganın altında boğulmuş bir "neden" saklı,

Kabul görmemiş gerçeğin sancısıyla alev alev yanıyor nehirler
Yorgunuz
Daralıyor içimiz
Bozmuşuz tüm ezberleri
Aşka sürgünlüğün kapısında Durmuşuz
Aaaah ulan bir de kalplerin en ücra yerinde hüzüne yüz sürmüşüz