Hoşça Kal Şiiri - Ebubekir Aktaş

Hoşça kal...
Avuçlarımdan kayıp giden gökyüzüm.
Biliyorum,
Ne sıkıca tutmaya gücüm yetti,
Ne de tamamen bırakmaya yüreğim.
Koptu o incecik bağımız,
Fırtınada savrulan bir yaprak gibi usulca uzaklaştın benden.
Artık ne sesim ulaşır o uçsuz bucaksız mesafelere,
Ne de rüzgarın değer yüzüme.
İçimde kopan o sessiz kıyameti kimse bilmeyecek.
Yokluğun, her gece paslı bir bıçak gibi sıyrılacak kaburgamdan.
İliklerime kadar kanayacağım ama yine de susacağım.
Başkasının teninde ısınan ellerini düşündükçe üşüyeceğim,
Ama ne bir isyan dökülecek dilimden,
Ne de dönüşün için bir dua edeceğim.
Çünkü insan en çok severken öğrenir,
Gidenin ardından dimdik ve onurla bakakalmayı.
Sen, göğsümde taşıyacağım en ağır sızı,
Ve içimde saklayacağım en güzel enkazım olarak kalacaksın.
Hoşça kal...
Ruhuma en derin çiziği atanım.
Hoşça kal...
Hiç benim olmamış, ama hep bende kalacak olanım.