Hikmet Çavdar Şiirleri - Şair Hikmet Çavdar

Hayatta bazı duygular vardır; insan onların hiç bitmeyeceğine inanır.
Bir sevda gibi… Bir dostluk gibi… Bir sarılmanın içindeki o tarifsiz sıcaklık gibi.
“Sonu hiç bitmeyecek bir sevdaydı sanki…” diye başlayan bir cümle, bazen bir ömrün özetidir.
Geçmişe doğru yapılan yolculuklar böyledir. Bir şarkı çalar kulakta:
“Seni seviyorum, sana aşığım…”

Susmayacağız,
Çünkü sesimiz halkın nabzıdır,
Kısılırsa karanlık büyür,
Biz konuşursak sabah olur.

bildirim sesiyle uyanıyorum
kalbim değil, telefonum titreşiyor önce

birinin hayatı çok güzel
birinin kahvesi estetik
birinin gülüşü filtreli

Deprem geçti, izleri kaldı,
Sessizlikte yankılandı hatıralar,
Yenicami’den çıktık yola
Kalbimizde üç canın adıyla.

Yeni bir yaşam…
Kendime yeni bir dünya kurmak.
Mutlu, huzurlu günler düşlerim,
Yeniden umudu çağırırım kalbime.

Yeni umutlar,

İnsanlık vekil olma sevdasına düşmüş ya,
Bir görsen ortalığı herkes ayrı bir rüya.
Dün “halkım” diyenler bugün cam fanusta,
Seçimden seçime inerler yeryüzü turuna.

Ceketler değişmiş, sözler cilalı,

Kendine yeni bir dünya kurmak için
Mutlu, huzurlu günler düşlersin.
Özlemi çağırırsın yeniden,
Onun için düşler kurarsın.

Yol ikiye ayrılır Yazlık Kavşağı’nda,
Birinde umut kokar, birinde hatıra.
Rüzgâr eski bir şarkı fısıldar kulağımda,
Adımlarım kararsız, kalbim başka diyarda.

Bir tabela solmuş, üstünde yarım bir iz,

Yenicami’den Karaman Köyü’ne – Umutla

Deprem geçti, gece sustu,
Korku yavaşça yerini sabaha bıraktı,
Güneş doğdu yine inadına
Ve ışık doldu yorgun sokaklara.

İki perdelik bir oyundu yaşamım,
Perdeler ağır ağır açılırdı içimde.
Sanki kadim bir sahnede,
Eski zaman oyuncuları gibi
Sözlerimi şiirle söylerdim.