Hikmet Çavdar Şiirleri - Şair Hikmet Çavdar

Gözlerin düştü gönül bağıma
Hasretin çöktü akşam çağıma
Mor karanlık doldu otağıma
Dayandım yine sensizliğime

Avazım sustu yandı bağrım da

Bazı zenginlikler vardır ki gözle görülmez; fakat insanın bütün varlığını aydınlatır. Allah insana böyle bir hazine vermiştir: duygular. Sevmek mesela… Sadece birine yönelmiş bir his değildir; insanın kendi içindeki iyiliği fark etmesidir. Sevilmek ise varlığının kabul edilmesi, “iyisin” denmeden iyi olduğunu hissetmektir.

Üzülmek, ağlamak, acı duymak… Bunlar çoğu zaman zayıflık sanılır. Oysa acı, kalbin hâlâ canlı olduğunun işaretidir. Vicdan sızlıyorsa, insan hâlâ insandır. Çünkü asıl yoksulluk, hissetmemektir.

Özlemek… Mesafelerin değil, bağların kanıtıdır. Ümit etmek… Karanlıkta bile ışığın mümkün olduğuna inanabilmektir. Affetmek ise belki de insanın kendine verdiği en büyük özgürlüktür. Kin, insanın omzuna yük olur; affetmek ise o yükü bırakabilmektir.

Deprem vurdu geceyi,
Sessizlik bile korkuya dönüştü,
Duvarlar sustu, insanlar ağladı,
Toprak bile titredi içimiz gibi.

Yenicami’den çıktık bir sabah vakti,

Bir çocuk gülüyorsa özgürce,
Bir anne korkmadan uyuyorsa gece,
Bil ki bir yerlerde kırılmış zincirler,
Sessizce değişmiştir kaderin hece hece.

Sokaklar artık korku kokmuyorsa,

Devrimciler susmaz, haykırır geceye,
Karanlığı deler, umut eker her yere.
Zincirler kırılır bir tek sözle bazen,
Yürürüz omuz omuza, korkmadan, ezilmeden.

Devrimciler durmaz, yol uzun olsa da,

Siyaset bilmeden emek derler,
Dilin ucunda, kalbin dışında kelimeler.
Avuçları nasırsız, sesi gür çıkar,
Ama bir gün bile ter kokmaz eller.

Masalarda konuşur, kürsülerde büyür,

Aramızda
haritaların ölçemediği
bir yakınlık var.

Rüzgârın taşıdığı
isimsiz bir sıcaklık gibi

Üç çocuk…
Takvimde büyüyor,
dosyada küçülüyorlar.

On dört yaşın masumiyeti,
karar gününü beklerken

Geliyor gelmekte olan, der rüzgâr,
Kaldırımlar bilir ayak seslerini,
Bir umut büyür kalabalıklar kadar
Ve taşır yarının gizli resmini.

Butlan konuşulur, dillerde dolaşır,

Rahmetli Hasan-Hüseyin Keskin’e
Sessiz bir dua gibi düşer isimlerin kalbe
Bir ömürlük emek saklıdır hatıranda
Dava yolunda yürürken bile ağırbaşlı
İz bıraktın, silinmez zamanın sayfasında