İki Perdelik Yaşam Şiiri - Hikmet Çavdar

İki perdelik bir oyundu yaşamım,
Perdeler ağır ağır açılırdı içimde.
Sanki kadim bir sahnede,
Eski zaman oyuncuları gibi
Sözlerimi şiirle söylerdim.

İlk perdede sen yoktun.
Senden öncesi
Kapanmış bir kitap şimdi,
Açılmamak üzere susturulmuş.

Orada
Taşlama dizeleri vardı,
Yalnızlık, acı,
Ayrılıkların keskin izi,
Aldatılmış bir yüreğin yankısı…

Sayfalar dolusuydu keder,
Entrika, kahır, beddua.
Mutluluksa
Adını bilmediğim bir yabancıydı.

Sonra sen çıktın sahneye
Ve değişti oyunun rengi.

Yeni şiirler yazıldı seninle,
Portakal çiçeği kokusunda,
Bir bakışınla eriyen içimde.
Adın dolaştı dilimde
Bir şarkı gibi, durmadan.

Aşk vardı artık,
Tutku, özlem ve ince bir sevgi
Zarif, kırılgan, ışıklı.

Gözlerinde yeniden doğdum,
Yeşil bir bahar gibi.
Sanki öyküm
İlk kez anlam buldu seninle.

Rüyalarımda yalnız sen,
Uykumun en derin yerinde.
Nefes aldığım her anda
Sen vardın
Hayatın ta kendisi gibi.

Artık
Ne ayrılığa yer var,
Ne ihanete,
Ne de vefasız bir söze.

Yazacağım her şiirde,
Kuracağım her cümlede,
Her mısrada
Sen olacaksın.