67- Bedengiya Te Ji Aramiyek Bu

67-BÊDENGIYA TE JÎ ARAMIYEK BÛ

Çavên min dîsa dibin sel…
Wekî ku di hundirê min de deryayek rabûye û qeraxên min dişikîne.
Peyv di qirika min de girê didin,
Ger ez bixwazim navê te bibêjim,
Wekî ku ciğerên min wê parçebin.
Ji ber ku tu tenê hevalek nebûyî…
Tu yek ji wan qenciyên dawî yên vê dinyayê yên nepîsbûyî bûyî, bira min.
Bîhna te wek nanê germ bû,
Terê eniya te bîhna rastgoî û kedê dida.
Hin caran em demek dirêj guhdarîya dengê baskên çûkan dikirin,
Li rex çemekê bêdeng diman û tenê bayê guhdarî dikirin.
Ji ber ku li cem te, bêdengî jî aramî bû.
Ne pîsbûna dinyayê dikaribû te biqutîne,
Ne jî ew jehra çirûsk a ku navê wê berjewendî ye dikaribû nêzî dilê te bibe.
Derew nikaribû li rûyê te binêre.
Dilê te wek kadîfeyê nerm bû,
Lê peyva te qasî poladê mert bû.
Te dilê kesekî neşikand…
Tu bi zanebûn kesek neincand.
Di dema herî hêrsbûna xwe de jî,
Ger dengê te bilind bibûya, paşê zû poşman dibûyî,
Serê xwe dadixistî û dibêjî:
“Bibore bira min…”
Wekî ku di hundirê te de merhemetek hebû ku ji bo hemûyan têr bû.
Nêrînek ji te tufana di hundirê mirov de bêdeng dikir.
Kenek ji te birînan qalik girê dida.
Mirovatiya te wek çemekî bêdawî bû…
Her kesê ku nêzî te dibû, têr-têr qenciyê ji te vedixwar.
Dema ku yekî di bin baranê de mabû,
Te kincê xwe derdixist û datanî ser milê wî.
Di şevên berfê de ji bo heywanek nexweş heta sibehê şiyar dimayî.
Ji bo yê birçî lokmaya xwe ya dawî dihêlî.
Tu nikaribû bêpar bimînî li hember hêsirên kesekî.
Tu qet negotî: “Ji min re çi?”
Tu qet ji mirovbûnê westiyan nebûyî.
Pulluqa traktoran ket ser lingên te.
Dema ku diranên hesinî goştê te parç kirin,
Wekî ku hundirê min jî parç bû.
Xwîn çû nav axê,
Ax êşa te bêdeng kişand hundirê xwe.
Du tiliyên te şikestin…
Lê tu dîsa diranên xwe kişandî ser hev.
Tevî ku êşa te ber bi ezmên ve diçû,
Ji bo ku em xemgîn nebin, te ken kir.
“Ez baş im bira min…” gotî.
Ax, xwezî ew peyv derew bûya…
Xwezî bi rastî baş bûya.
Xwezî ew pulluq hemû hestiyên te bişkanda jî,
Lê em te winda nekirana.
Xwezî heyvan mehan di nivînê de mabûya,
Û ez ji serê te qet neçûma.
Xwezî destên te şevek dirêj di nav lepên min de bihêlta.
Ji bo ku agirê eniya te dakeve, heta sibehê li rex te bisekinîma.
Avê te ez bidama.
Êşa te ez bikêşama.
Tenê xwezî tu neçûya ser wê stûnê…
Lê tu dîsa çûyî.
Ji ber ku tu qet xwe nefikirî.
Li ser wê stûna elektrîkê ya ku bayê dihejand de çûyî,
Ji bo ku gund di tariyê de nemîne.
“Zarok dê maç bibînin…” gotî.
Te kêfxweşiya zarokekî ji canê xwe bilindtir girt.
Cara dawî bi mêraniyê kenî.
Belkî mirin jî dema ku li çavên te nihêrî şerm kir.
Wê şevê gund gihîşt ronahiyê…
Lê rojê me vemirî, bira min.
Ji wê rojê paş de, tu sibeh bi rastî sibeh nebû.
Dengê te ji odeyan kişiya.
Hundirê malan sêwî ma.
Derî demek dirêj li benda te man.
Kursiya te vala ma.
Çaya te li ser maseyê sar bû.
“Wa dîsa bû şev, xewa min nayê…
Wan şevên tarî, dawî lê nayê…”
Niha ew stran wek kêrekê dikeve hundirê min.
Hê di peyva yekem de qirika min girê dide.
Ji ber ku şev bi rastî nema qediyan.
Sibeh dibe, lê hundirê min hîn jî tarî ye.
Piştî te her tişt kêm bû.
Ken yarî ma.
Govend sêwî ma.
Wekî ku ax jî bêdeng bû.
Dinya wek pêşiya Metrisê derew bû.
Kêfxweşiya mirovan derew,
Peyvên wan derew,
Tişta ku jê re dibêjin “sibê” jî niha derew e.
Lê tu…
Nişanên ku te hiştine hîn jî germ in, bira min.
Ji ber ku te xerabî nehêşt paş xwe,
Te qencî, wijdan û dua hişt.
Ji ber ku te dilê kesekî neşikand,
Niha hezaran dil bi tunebûna te dişikê.
Ji ber ku te kesek neincand,
Niha hemû wekî ku bi çûna te birîndar bûne dijîn.
Hevaltiya te kaniyekî pak bû…
Me têr-têr ji wê avê vexwar.
Her ku me vexwar, me bîra xwe anî ku em mirov in.
Niha di her zeviyekê de çavên min te digerin.
Şopên lingên te yên li ser axê mayî,
Wek emanetek pîroz bi nêrînên xwe maç dikim.
Di her govendê de dema ku cihê te yê vala dibînim,
Tiştek di hundirê min de diqete.
Di her tiliya şikestî de êşa te dibînim.
Di her stûna elektrîkê de siya te…
Û hin caran nîvê şevê li ezmên dinêrim û difikirim…
Çima mirovên ev qas pak zû diçin, bira min?
Çima dema xerab dimînin li dinyayê,
Mirovên dilpak wek te tên spartin axê?
Bersiv nayê…
Tenê ba difire.
Û ez hîn jî di nav wê bayê de dengê te digerim.
01.01.2007