Hevesim Kalmadı Şiiri - Harun Akdağ 2

​Ne sokakta bir güven kaldı, ne insanda haya
Bir hırsa kurban ettik, ne varsa gönülden yana
Güven sarayı yıkık, her köşe dönmüş kuyuya
Bakıp bakıp ağlamaya nefesim kalmadı
Bu sahte maskelere hiç hevesim kalmadı.

​Gömülenler yaşayanlardan daha sağ
Yürüyenlerin kalbi taştan katı dağ
Doğru bir iz ararken her adımda yüz bin ağ
Gerçeği haykırmaya avazım kalmadı
Yalan düzeninize hiç hevesim kalmadı

​Erdem lafını herkes diline pelesenk etmiş
Vicdanı rehber yapanlar çoktan burayı terk etmiş
Şehirler süslenirken, ruhlar çöplük olmuş
Kendi yönünü şaşırmışa niyazım kalmadı
Bu riya pazarında hiç hevesim kalmadı.

​Bir parça merhameti bekler durur her yetim
Kalmadı kimsede adalet niyetim
İçi boşalmış vaatlerle dolu memleketim
Süslü nutuklara artık inancım kalmadı
Çürüyen bu dünyaya hiç hevesim kalmadı

Nice yüzler gördüm ki aynalara sığmıyor
Menfaatin gölgesinde hakikat hiç doğmuyor
Herkes bir şey satıyor, dostluk bile olmuyor
Kırık umut toplamaya takatim kalmadı
Bu çıkar hesaplarına hiç hevesim kalmadı.

Çocukların gözlerinde yarınlar üşür olmuş
Bilginin kandilleri cehalete esir olmuş
İnsan insanı değil, gölgesini görür olmuş
Karanlıkla savaşmaya halim kalmadı
Bu kör döngü içinde hiç hevesim kalmadı.

Bir gün gelir sanırdım, yeniden filizlenir dal
Zaman su gibi akar, Adalet bulur bir yol
Bekledim uzun yıllar, değişmedi bu ahval
Boş hayaller kurmaya niyetim kalmadı
Kuru tesellilere hiç hevesim kalmadı.

Yine de külden doğan bir kor saklıdır derinde
Tüm kapılar kapansa bir ışık vardır içinde
İnsan kalabilmektir en zor çağın seyrinde
Nefretle beslenmeye mizacım kalmadı
Umuttan vazgeçmeye hiç hevesim kalmadı.