Hevesim kalmadı Şiiri - Süleyman Özgüven

Ahh ahh ne ağıtlar yaktım gidişine,
ne yaslar tuttum ben,
ahh bir bile bilsen,
ne zamanlar tükettim,
ne acılar çektim ben,
bilemezsin sen,
ne gecelerde varamadım sabaha,
ne hayaller ne umutlar tükettim,
benki sesini duyunca titrerdi yüreğim,
ismini duyunca senmisin diye bakındığım,
ellerinde huzur bulduğum,
dizlerinde derman bulduğum,
gözlerinde ferman bulduğum,
ahhh ahh bitmeyen hikayem,
erken batan güneşim,
vakitsiz göçen kuşum,
çok sevdim hemde çok seni,
hazır değildim sensizliğe,
hazır değildim çaresizliğine,
erken hemde çok erken gittin bee sevdiğim,
gözlerini özledim,
ellerini yüreğini özledim ben,
sen gidince yarım yamalak kaldı heveslerim,
zamanımın dolmasını bekliyorum,
sevdiğim,
sana kavuşacağım günü,
dünya hevesim kalmadı artık,
sadece zamanın gelmesini,
emanet sahibini bekliyor gözlerim,
sahi sevdiğim sende bekliyormusun beni,
ben mezarımı bile kaldırdım,
senin mezarının yanı başına,
kefenini bile aldım,
koydum baş ucuma,
dedim ya senden sonra hevesim kalmadı bu dünyaya,
yemek yemeyi azalttım sevdiğim,
senin yemeklerin gibi tat vermiyor,
hiç bir şey,
hala senin aldığın kıyafetler üzerimde,
dışarıya da çıkmıyorum,
sadece kabrini ziyaret etmek için,
oda sabahın erken saatlerinde,
dedim ya sevdiğim,
hevesim kalmadı artık eskisi gibi,
çok özledim hemde çok,