Herkes Bir Yere Gitmiş Şiiri - Aykut Kınay

Herkes bir yere gitmiş,
Bize neresi kaldı?

Yıkık bir harabede
Çıktım dam üstüne.
Elimde bir fincan kahve,
Köpüğü taşınca
Bir yudumda gözüm düştü;
Kanat çırptı kirpiğim,
Atladım komşu eve.

Bir masal koptu dilden,
İsmi lazım değil,
Sarı kızım gitmiş peşinden;
Ondan ardı fukaralık,
Isırınca anladım, sustum;
Kucağımda bizim kedi.

Komşu dede süte hasret,
Gözü kapıda asılı.

Geyikli Baba dağlardan
Süzülüp çıkageldi,
Kurdu bize sofrayı.
Uzattı boş tabağı,
İki lokmada doydum.
Eşik önünde bir karaca
Sundu düş şurubu,
Bir yudum içtim de
Başımda bin ceylan döndü.

Baba başladı söze,
Elden ele, gönül dile,
Düşmez ateş yere diye,
Dilim damağım kurudu.

Ahali gördü toplandı,
Kılık kıyafet virane.

Serdim mendili acele,
Uçtum gök sedire.
Biri fırlattı sopayı,
Heybem hilale takıldı,
Hırkama sarıldım da
Oldu takkem baş aşağı.

Birini yazdım, birini andım,
Hatırlayan varsın kemale.