Hep eksik büyüdüm

Çocukluğumun omurgası eksikti benim
Bir yanım sürekli devrilmeye meyilli
Bir yanım dünyaya karşı dişlerini sıkıyordu
Evimizin duvarlarında sessizlik küf tutardı
Ben o suskunluğun içinde büyüdüm
Bir adamın yokluğu
Bazen bir evin bütün ışığını söndürürmüş
Sonradan öğrendim
İçimde paslanmış bir çocuk var hâlâ
Elinde kırık oyuncaklarla bekleyen
Kapıya her ayak sesinde irkilen
“Belki gelir” ihtimalini
Yıllarca kalbinde çürüten…
Ben baba kelimesini
Hep boğazıma batan bir cam parçası gibi taşıdım
Ne zaman duysam
İçimde eski bir sızı yürümeye başlıyor
Kimse anlamıyor
Bazı çocuklar büyümez
Sadece yaralarının üstüne takım elbise giyer
Ben mesela
Sevilmeyi bile tam öğrenemedim
Çünkü bir insan
İlk eksikliğini çocukken tadarsa
Ömrü boyunca tamamlanmayı arıyor
Gece olunca içimde garip bir boşluk uğulduyor
Sanki ruhumun bir odası
Yıllardır kilitli
Ve anahtarı hiç var olmamış biri taşıyor
Şimdi aynaya bakınca
Yüzümde biraz hayat
Biraz yorgunluk
Biraz da yetim kalmış duygular görüyorum
Ama yine de ayaktayım
Çünkü bazı insanlar
Sarılmadan büyür
Ve buna rağmen
Kimseye hissettirmeden yaşamayı öğrenir.