İğne Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Hani ipliği o küçücük iğnenin gözünden geçirmeye çalışırsın ya,
ben de işte o ip gibiyim.
O daracık yerde sıkışıp kalmışım.
İleri desem olmuyor,
geri desem canım yanıyor.
Ne kopabiliyorum,
ne de geçebiliyorum.
Belki de mesele iğne değil,
belki düğüm benim içimde.
Yıllardır taşıdığım korkular,
yarım kalmış sözler,
içime attığım kırgınlıklar
düğüm olmuş ucuma.
Her denememde biraz daha yoruluyorum.
Bir yanım "devam et" diyor,
bir yanım "bırak artık" diye fısıldıyor.
İkisinin arasında kalmışım.
Ne gidecek bir yol bulabiliyorum,
ne de duracak bir liman.
Bazen düşünüyorum;
belki de geçmek zorunda değilim.
Belki de bu kadar zorlamaktan vazgeçmeliyim.
Ama insanın içinde küçücük de olsa
bir umut kalıyor işte.
Bir gün o düğüm çözülür diye,
bir gün o dar yer genişler diye.
Çünkü yoruldum.
Gerçekten çok yoruldum.
Sürekli aynı yerde dönmekten,
aynı duvara çarpmaktan,
aynı rüyaların içinde kaybolmaktan yoruldum.
Ya bir yol açılsın önüme,
ya da kapansın bütün yollar.
Ya geçeyim o iğnenin öbür tarafına,
ya da bileyim ki geçilmeyecek.
Beklemek en çok da bu ağır geliyor.
Ne düştüm diyebiliyorum,
ne kurtuldum.
Sadece sıkışıp kaldım.
Bir iğnenin gözünde,
bir ömrün tam ortasında.
Öylece duruyorum.
Sessizce...
Kendimi çözebileceğim günü bekliyorum.