Heba Olmasın Bu Ömrün Şiiri - Kasım Kobakçı

Her bir yana laf atarsın, susmayan dille söylersin,
Kendini paşa mı sandın, boş meselleri söylersin,
Senden bıkıp usandı bak, dinleyen eller söylesin.
*
Susmak nedir hiç bilmezsin, caka satmak senin işin,
Cav cav edip durursun da, değişmeyecek gidişin,
Çenen düşük dolaşırsın, hiç bitmiyor senin işin.
*
Ağız torba değil, bunu büzmek asla mümkün değil,
Sendeki bu afra tafra, sanırsın ki senin değil,
Ne anlatsan boşa gider, bu dediğin aslı değil.
*
Cav cav etmekten yoruldun, suyunu hiç içmedin mi?
Kırk yılın başı, susmayı akıl edip seçmedin mi?
İçini döküp boş yere, kendini de geçmedin mi?
*
Alıp sazını eline, o bozuk teli çalarsın,
Kendi kendine övüncün, bu yalanları sararsın,
Millete nasihat verip, akılı nerde ararsın.
*
Çocuk gibi mızmızlanıp, her gününde ağlarmışsın,
Boş lafların faydası yok, göğe doğru bağırmışsın,
Sana kimse ne dese boş, kendini hep çağırmışsın.
*
Gürültüye gelince sen, her tarafa koşturdun bak,
Bıdı bıdı bitmez çenen, ağzına da yoktu kapak,
Söylenen söz sana girmez, sen kafana istersen tak.
*
Boş çeneni hiç yorma sen, o lafların içi zehir,
Bulunduğun her mekanda, akarsın sen geniş nehir,
Senden bıkmış bütün eller, terk edilmiş ulu şehir.
*
Durmak bilmez senin dilin, ortalıkta yorulmadan,
Her yere sen laf yetiştir, gece gündüz uyumadan,
İki kelam edeceksen, bahset derin konulardan.
*
Cav cav etmek neye yarar, kendine bul biraz sırdaş,
Yüze de gülümseme sade, hadi biraz yakınlaş,
Şöyle otur soluklan da, bitsin artık bu zor savaş.
*
Boş küreğe asılmaktan, vazgeç artık bu da yeter,
Gölgesinden bile korkan, aslında hep dertten beter,
Gürültülü bütün laflar, sonu gelir elbet biter.
*
Kendi kendini yemeyi, bırak daha olma haylaz,
Yüzündeki gülümseme, eksilmesin hiç kış ve yaz,
Cav cav lafı bırak artık, gereklidir elbet niyaz.
*
Şu alemin güzelliği, gönüllere değer bugün,
Söylenecek bütün sözler, mantığını kursun bütün,
Susup da dinlemeyi bil, heba olmasın bu ömrün.