Hayaldeki Unvan Şiiri - Kasım Kobakçı

Eremedim bir üst mertebeye,
Çetin bitti acemilik dönemim,
Unuttum yediğim tokatları, azarları,
Silmekten masaları, atölyeleri.
*
Yükselemedim arzuladığım makama,
Ağır ilerledi benim toyluğum,
Hesaplayamadım atılan tekmeleri, hakaretleri,
Temizlemekten mermerleri, sanayiyi.
*
Ulaşamadım ustamın seviyesine,
Meşakkatli tamamlandı ilk tecrübem,
Bilemedim işittiğim kötü sözleri, yumrukları,
Yıkamaktan zeminleri, depoları.
*
Adım atamadım yeni rütbeme,
Zahmetle kapandı acemi yıllarım,
Aklımda tutamadım çekilen eziyetleri, itilmeleri,
Parlatmaktan camları, vitrinleri.
*
Göremedim o beklenen terfiyi,
Sıkıntıyla eridi gençlik çağım,
Toplayamadım edilen bedduaları, darbeleri,
Paklamaktan köşeleri, fabrikaları.
*
Varmadım hedeflenen o durağa,
Eziyetle tükendi cahilliğim,
Hatırlayamadım işittiğim fena nidaları, silleleri,
Ovmaktan aletleri, makineleri.
*
Yetişemedim umulan o mevkiye,
Çileyle doldu benim stajyerliğim,
Ölçemedim uğradığım haksızlıkları, zulümleri,
Toparlamaktan çöpleri, sokakları.
*
Erişemedim kıdemli pozisyona,
Izdırapla yoğruldu acemiliğim,
Anlayamadım duyduğum kaba lafları, şiddeti,
Düzenlemekten odaları, salonları.
*
Kavuşamadım hayaldeki unvana,
Dertle harmanlandı başlangıç aşamam,
Hesaba katamadım yediğim fırçaları, cefaları,
Taşımaktan yükleri, kolileri.