Hattat Oğul Verecek

Hattat oğul verecek deyu.
Bir arı gül yaprağın dokunur.
Özün alır, bal mumu yoğurur.
Sanma o mumla karnın doyurur.
Meşakkatli bir yola koyulur.
Gül, kelâmı arıda mayalar.

Hattat oğul verecek deyu.
Arının kanadından esen yel.
Bir dâneyi toprağa savurur.
O dâne su ile buluşur da.
Çıkıp pamuk sûretin bürünür.
Yel, pamuğa sırdaşı fısıldar.

Pamuk libâs sûreti bürünür.
Bak o libâsı âdem giyinir.
Bir ömür taşıdığı üstünde.
Gün gelir çaput deyu, itilir.
Çaput kendini ehline buldurur.
Meşakkatli bir yola koyulur.

Lif lif sökülür şeklinden.
Suya daldırıp özün döndürür.
Hamur edip ihrâma bürünür.
Âhara doyup zâhiri kâğıt görünür.
Bu yol kıymetliyi kıbleye döndürür.
Hattat'ın kelâmına secdegâh olsun deyu.

Hattat oğul verecek deyu.
Dicle nehri bir başka köpürür.
Kıyısında bir kamış dirilir.
Dicle'nin kamışa dedikleri.
Meşakkatli bir yola koydurur.
Bil ki hak kelâma kalem olsun deyu.

Hattat oğul verecek deyu.
Bir arı gül yaprağın dokunmuş.
Özün alıp bal mumu yoğurmuş.
Yel dâneyi toprağa savurmuş.
Pamuğa, "ol" kelâmın okumuş.
Dicle suyu kamışla konuşmuş.
Masal değil, billâhi hakikat.

Bak arı bal mumunu yoğurdu.
Mum ehline kendini buldurdu.
Mumu is hânede yandırdı da.
Dumanını hokkaya doldurdu.
Hattat oğul verecek deyu.

Bal mumu karasının sırrını
Hokka içinde kamışa nakleyler
Kamış sırdaşın karasına boyanır da
Hattat'a sırdaş olur,
Vecde gelir, başın koyar secdegâha
Sübhâne Rabbiye'l-a'lâ deyu

Hattat'ın kelâmını hilye deyu nakşeyler
Elif; o hilye ile zikreyler
Hattat oğul versin deyu
Hüsn-i hattan Elif kendin seyreyler…