Çağla Benden Aşk

Ey gönül, bana aşkı anlat, dedi âşık
Ey âşık, dinle o hâlde, dedi gönül

Yağmur olur aşk şu semâda
Taşkındır aşk; nehir olur, arza yağar

Arza sığar mı hiç ezelden taşan o büyük sır
Sığmaz elbet, sığmaz da yine semâya akar

Bak, hayat aşkın olanın aşkından doğar
Ey âşık, bak şu kuşlara

Şu küçücük bedenlerinden ne şarkılar söyler kuşlar
Aşk ilâhî bir beste olur, kuşlardan taşar

Kuşlar mı… Kuşlar o besteyi haykırmak için doğar
Onlar semânın en süslü notaları

Bir gün bir Merâgî duyar diye haykırırlar
Onları ancak Merâgî duyarsa

Onun gönlüne konar kuşlar
Ey âşık, bak, dedi gönül

Gül olur aşk, renklerle coşar
Şu çiçekler boşuna mı böyle kokar

O küçücük tohuma sığar mı şu koca bahar
Kaba sığmaz aşk, bahar olur

Bahar olur da
Topraktan… Tohumdan… Şems’den… taşar aşk

Bir gün Rûm’dan bir Celâleddîn gelir
Ondan beyit beyit dökülür de Mesnevî olur, taşar bahar

Bak, dedi gönül
Bak şu âlem mâşukun bâtınından taşar

Âşikâre akar, aşk-ı ilâhî ondan doğar
Ey âşık, dedi gönül

Bilir misin… Şu aşk âşığı neden yakar
Sırdır, dedi o…

Bak dedi gönül aşığa… Şu cân tektir
Cihan’dan kendine bakar cân

Âşık kendini değil, aşk ile baktığını cân diye görür
O an ten perdesi incelir

Cân oradan taşar, kendini görür
Cân âyân olur aynada

Nasıl ki su meyleder ummana
Cân dahi âşikâr olur, meyleder cânâna

Sığmaz o tene, bendinden taşar
Ten yanar, ben yanar, sen yanarsın da

Cân cânâna akar
Ey aşk, dedi âşık

Yak o zaman şu bendi,
Yakta, benden çağla
Bu cân, âşık cânâna

Dedi, ey Merâgî
Aşk sensin

Yak bendini… Yak kendini…
Çağlasın cân cânâna…