Gece bazen uyutmaz beni
içimde eski bir şehir yürür
Susar akşam
Batar güneş
Ömrümde deli dalgalar büyür
Bu sabah uyandım ki,
Sana çevrilmiş yüzüm
Ve aşk'a durmuşum iki gözüm...
Tomurcuklanmış baharımın dalları
Ve yüreğimde
Selası okunmuş hüznüm...
Kaybettik sandık belki
Hem kendimizi, hem de aşkı...
Sustuk, lal kaldık gecelerce
Parçalandık, ahlar aldık
Kaybettik sandık belki de
Oysa biz artık olmayandık.
Elif gibi dik dursam da,
Yüreğim Vav halindedir.
Aşk'a giden zorlu yolda
İmtihanım sen ol Ya Rab...
Gülden küle döndüm çoktan
Şimdi son baharımın ayazındayım
Gelsen de fark etmez, gitsen de artık
Gün çoktan karardı, ay çoktan battı
Tükenmiş bir aşkın sol yanındayım
Söz verdim gönlümün acılarına
Git başımdan aşk
Ben sensiz de çok güzel yaşarım.
Üstelik sevinç, güzellik, iyilik
Ve daha mutluluk adına ne varsa
Her gece koynuma sokarım.
Düşündüm de,
Aşk mıdır bizi hayata bağlayan?
Yoksa ölüm müdür aşk'la kalan?
Bir gül goncasında,
Kızıl bir gün batımının ortasında,
Bir martının kanadında,
Bir hayalle
Konuşmak gibiydi her şey
Bir çiçeği okşamaktı
Sessiz sessiz...
Işıltılı bir gökyüzüne bakıp
Hiç olmayan bir umutla
“Ben sana mecburum”
Adın mıh gibi çakılı yüreğime
Senden öncesi yokmuş
Senden sonrası da
Kime ne
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!