Hasretinle Yandı Gönül

Hasretinle yandı gönül,
Közü kaldı geriye sadece, o da kül oldu bitti.
Ne bir yağmur söndürebilir bu yangını,
Ne de yedi kat yerin dibi dindirebilir bu sızıyı.

Hasretinle yandı gönül,
Geceler uzadıkça uzadı, tavanlar üstüme yıkıldı.
Pencereler yabancı, duvarlar sağır şimdi;
Her köşe başı adını fısıldar, her rüzgâr seni getirir kokusuz.

Böyle mi olacaktı sonumuz?
Birbirimizin gözüne bakarken yabancılaşmak,
Bir avuç hatırayla avutmak bu garip ömrü.
Gönül bu, ne laftan anlar ne de ferman dinler;
Yandı bir kere, ateşiyle kavruldu baştan başa.

Hâlâ bekler durur o eski kapının eşiğinde,
Hâlâ umut eder bir mucizeyi akıl almaz bir deli gibi.
Yandı gönül, evet...
Ama bilsin ki o küllerin altındaki son kor bile,
Sadece senin adınla tütmeye devam edecek...