Hanifi Okyay Şiirleri - Şair Hanifi Okyay

Gülerken gözlerin bir başka aleme
Kipriğin ok eyleyip vursan sineme
Eğme başını yere yaslan göğsüme
***Varsın el beni zalım bilsin sultanım.
***Gelecek dert senden gelsin sultanım

Gönlüme akarsın deyi açtım arkını
Hayat yolunda çoktan geçtik kırkını
Geriye döndürür gayrı felek çarkını
Toprağıma yağmur olup düşmedin.

Hatırlayıp halımı sormadın ne diye

Boş yere durup durup, bakma ardına,
Geriye dönecek, yol mu bıraktın?
Buğlu gözlerinle, bakma boş yere;
Gönlüm de sana ait, yer mi bıraktın?
***Nereye vurdusan ordadır yaram!
***Derdim bin türlü, neyini sayam...

Zulüm etmişim kendi kendime
Unutmuş o zalım unutmuş beni.
Yabancı gibi bakıp geçti yüzüme
Unutmuş o zalım unutmuş beni.

Ben nasıl bir sevdaya düştüm

Ne arayıp nede halımı soruyor
Unutmuş o zalım beni unutmuş.
Eller gibi oda sırtımdan vuruyor
Unutmuş o zalım beni unutmuş.

Selam verdim selamımı almadı

Yara değil, gönlümdeki volkan!
Her günüm ayrı dert, ayrı hüsran.
Sağ'mısın ölü'müsün var'mı ki ayıran?
Söyle gönlüm, söyle ona değer mi?

Dedim sana, sevme o soysuzu

Gittiğin yeri söyleme, söyleme sakın
Senin bu gönülde, var oluşun yeter.!
Giderken en güzel, edanı takın;
Sarılırıp da boynuma, elvedan yeter.!

Olurda dönersin diye, beklerim seni:

Ruhum bedenimde,gezip dururken!
Ömrümü resim gibi,çizip dururken.
Gönül bu eksende,kavrulup yanarken;
Yordunuz beni yıllar...
Gözler yalan söylemez,sözler gibi değil:
Aynalarda gördüğüm,bu yüz benim değil.

Dünyaya geleli gülmedi yüzüm
Ben sana ne yaptım vay zalım kader?
Ne talihe ne sana geçmedi sözüm
Ben sana ne yaptım vay zalım kader?

Gönül deryasında gezdirip durdun

Yıktın hatırımı kırdın gönlümü.
Gayri ne senden bana rukü,
ne de benden sana kıyam.
Muhabbet bağının soldurdun gülünü;
Dolu misali yağdın, velhasıl kelam.
Ne feryat ederim nede kadere isyan!