Halit Korkmaz Şiirleri - Şair Halit Korkmaz

Meskenler dirilerin
Mezarlar ölülerin
Sokaklar da körlerin
Çile güzergâhıdır

Görünmemek cinlerin

Yedi kıllı dinledi O mukaddes Kur'a'nı,
Dinledi de gerçeğe meylettimi efkanı,
Eşten ve de çocuktan payı reddeden Hüdâ,
Kul eyledi kendine cinleri ve insanı.

İçlerinden bir kısmı şirke şirket kurdular,

Koyunu da keçiyi de kuzuyu da güderim,
Çamur olsa hiç aldırmam çarığımı giyerim,
Çok amaçlı değneğimi ayırmam yanımdan hiç,
Baston olur, kaval olur, bazen de yün döverim.

Yalnızlık benim şehrimdir burda doğar besteler,

Doğdum' ağladım güldüm' dert ile doldu tasım,
Terk edilmiş bir evim, içimde hatıralar,
Kime dost dedi isem sonunda oldu hasım,
Ardımdan vazedildi sunturlu iftiralar.

Hüdanın sesi indi,
Çöldeki sessizliğe,
Kutsal kelâm rehin'di,
Şehirdeki şenliğe.

Biletsiz kimler bindi,

Bize sanki erişilmez kılındı-
Varanlara helâl olsun o dağlar,
Sanmayasın hafızadan silindi-
Rüyalardan eksilmiyor o dağlar.

Uzak düştüm, şimdi yalnız dağlarım,

İki taş;
Altlı üstlü, bu iş biraz karışık,
Aşk mı yaşıyorlar ne-
Birbirine yapışık !
Dönmeyen âşık değil, söyler kendi kendine-
Semâzen ney sesine-

O kitap onda asla şüphe yoktur âkıbet,
Muttâkiler takipte yol gösterir mârifet,
Onlar ki gaybi bilir karar kılar infakta,
Kıl beşi kurtar başı secdede bir felâket.

İnsanı yüceltmeden dinde inkişâf olmaz,

Ummanda bir gemiyim kıtalar aşıyorum,
Dalgalar yükseldikçe ayağım değer suya,
Gâh batar, gâhı çıkar, yunus'a şaşıyorum,
Kim demiş sular boğar' düşürür de pusuya.

Gözlerim değdiriyor yelken ucunu Ay'a,

Aklım iradem sürgün
Sallanırım ben bugün
Enkazda yaralıyım
Bu deprem bana özgün

Ruhum nefsimden taşkın