İnsanı kâmil kılan-
Büyük aşkta kaimdir...
Bir ömür ayet olan-
Bir güne müdavimdir!
Köyler ve kasabalar insanı insan eder,
Metropol ve şehirler insanı yeksan eder.
Yürüyorum,
Her sokakta farklı topuk sesleri-
Ritimsiz bir taburun neferi oluyorum!
İzliyorum,
Yanımda yürüyen beyaz tenliyi...
Sabırla bir gün sonrayı bekliyorum!
Batıdan medet uman ne Türk’tür, ne de Kürt’tür
Düşmanca kiralanmış, tapusuz devre mülktür
Vatanını satana, alan da adam demez
Mâbadından damga yer, geri gelir külüstür
Vatan nedir bilmeyen, bayrak hazzı bilir mi
Meftun oldum biçare ne solum var ne sağım,
Ateş sineye düştü kavruldu ciğergâhım,
Bedenimde zelzele ruhumda şok, ihtilâl,
Mevsimlerimi sarsan bir iklime tutsağım.
Aşk şarâbı lezzetli bağlar seni güzele,
Komşuna hürmet eyle, ne varsa aç koynunu
Önce edeple doyur, kısa tutma şortunu!
Meyhâne ehli zevat geceye uzanırken-
Çakır keyf kulaklara bir âvâz düşüverdi.
Dükkânın kilitine demir testere çeken;
Hırsıza selam verip ne çalıyorsun dedi?
-Keman sanatçısıyım, yetiştim çok küçükken-
Çocuk olmak bayramda,
kalpleri bir ok gibi,
delip geçmek
ne güzel.
O bir devrandı geçti,
hayâlde çocuk gibi,
Derdi gamım, pür nur imiş cânânım, sineme aktı,
Döküldüm ayân oldum, sırrı aşk benden çok uzaktı;
Yoruldum cehl-i tavrımdan ah' şem-ü pervâne oldum,
Hevâ-i hevesim beni enkaz-ı aşkta bıraktı.
Dediler ki hırçın gönül hercâî, benden ıraktı;
Yine yaman esti bu mevsim poyraz,
Acı nidâlarla can’a kastın ne?
Her esip geçerken koyduğun araz,
Bu kez ağır gelir göğsüm üstüne.
Dardayım semtimde yoktur itiraz,




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!