İnsan nedir, madde mi, mânâdan mı ibaret,
Varlıkların ruhuna roman okuyan mıdır?
Modern çağda bilimi putlaştıran mahâret,
İnsandan ballar sağıp kovanı kıran mıdır?
İnkişâf et, çiçek aç, gayret içinde gayret;
Mâzide atıyorken cihan içinde nâra,
Kem sevdaya düş oldum sineme açtı yara,
Bu kerre coştu gönül tekrar düşürdü dâr'a,
Kaldırmaz naçiz kalbim yara içinde yara.
Ey sevgili sırrını sakın ağyâra açma,
Keder eğler aşığı, gam insana miras'tır,
Gönül savaş alanı asla meydandan kaçma,
Sevmekten geri durmak idamlık ihtiras'tır.
Dengin ile bilek tut, sakın yüksekten uçma,
Bunca zaman yaşadım, sardım sarıldım kadın
Gönül bahçemde gonca yalnızca sen olmadın
Tutsak bir âşık gibi rengine doyamadan
Mâzide karar kılıp, âtiyi ıskaladım
Bir baharda üç rengi sen taşırsın selluka
Yaradılışa teşne âhenkle hâl sürdüren-
Canlı cansız ne varsa Evrende tespihtedir,
Otuz üçlü boncuğu takla ile göçüren-
Zikirde ehil âbit tespihte kerihtedir.
Kâinatta ne varsa tespihle Allah öven-
Bir gönül ürünüdür tevazu yar aşırmaz,
Ateşe denge verir kazan kapak kaldırmaz,
Ne kadar su verirsen çürümüş kütüklere,
Ne insana yâr olur, ne bahçeye kuşkonmaz.
Verimli ya da çorak, uzaktır ona nisyân!
Toprak cömertliğinde canlılar medenidir,
Bunca varlık içinde Tanrıya karşı isyan,
Topraktan neşet eden insanın bedenidir.
Toprak vatanın kökü, canların anasıdır,
Vurdukça ruhum iniler, mızraptan ahüzârım;
Nihavendi, hicazkârı, dolaşan bergüzârım,
Ses âleminde meftunum ızdıraptan feyz alan,
Bülbüle intizârım var kemanla işgüzârım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!