Toprak Şiiri - Halit Korkmaz

Verimli ya da çorak, uzaktır ona nisyân!
Toprak cömertliğinde canlılar medenidir,
Bunca varlık içinde Tanrıya karşı isyan,
Topraktan neşet eden insanın bedenidir.

Toprak vatanın kökü, canların anasıdır,
Nektar olan sütünden bebekler emzirecek,
Topraksızlık bahtsızlık, isyanda ilk kapıdır,
Aşkından doğan insan tekrar ona dönecek.

Bütün tohumlar sende, filizler senden çıkar,
Sen bir saklı ambarsın her çeşit maden sende,
Bir göğsünden sıcak su, birinden soğuk akar,
Ne ölçülü anasın ikramın perakende.

Kartvizitinde adın merhamet ve bereket,
Gücüne idrak yetmez, evrende ambarsın sen,
Huzuru temsil eden ikramında nezâket,
Sana hançer atana ikramın bire seksen.

Naçiz usta diyor ki toprağına sahip ol,
Ürün ek, hasat eyle, sulbüne hayat versin,
Toprak varsa yaşarsın, folsuz hayat karambol,
Gözet dostu düşmanı, toprak ta seni sevsin.